Beril
@berilsrlglu
11 okur puanı
Ekim 2021 tarihinde katıldı
Hepimiz şunu çok yapıyoruz, eminim:
Biri güvenimizi kırarsa bu yaptığını tüm insanlara mal edip bir daha hiç kimseye güvenmiyoruz. Biri bizi kırmışsa, sanki tüm insanlar bizi kırmış gibi hissediyoruz. Biri bizi vurmuşsa derinden, sanki tüm insanlar gelip vurmuş gibi…
Reklam
Hayatta başkalarının acılarını iyileştirmeye inanıyorum. Başkalarının acılarını paylaşmaya da. Ama derde bir dert daha eklemek, iyice dertleri büyütmeye inanmıyorum. Birilerinin yaralarına merhem olmak güzel ama…
Ya merhem olmak isterken, “yara” olursak?
O gün çoktan bitti. Ve bir daha yaşanmayacak. Ne geçmişe bakıp üzül ne de geleceğe bakıp tedirginleş. Özgür bırak günlerini. “İyi ki yaşamışım,
Yaşamışım da değişmişim,
Değişmişim de öğrenmişim,
Öğrenmişim de ilerlemişim.” de…
Yeter ki farklı yerden bakmayı dene! Ve unutma; bazı günleri geçmişte bırakamazsan “bugünün” güzelliğini hiç yaşayamazsın.
Kendini sevişine bağlı, bir başkasının seni sevişi. Sen kendini sevmeden, mümkün değil bir başkasının senin elini tutuşu. Sen pişmanlıklar taşıdıkça omuzlarında, sen geçmişi koyunca
bavuluna,sen bayıldığın filmi izlemekten sıkılmayıp başka filmler izlemeyi reddettikçe; mümkün değil birinin seni istemesi, seni sevmesi, seni izlemesi. Biliyorum kırdılar. Ama sor, hangi birimizi kırmadılar ki? Her birimizi. Parça parça. Didik,didik. Paramparça… Parça parça olduysak da aldık hepsini yerden, toparlamayı bildik. Çünkü bir başkasının sevgisinin “biz”i “ben” yapmadığını biliyorduk. Devam ettik sevmeye kendimizi. Sen de sev kendini. Omuzlarındaki pişmanlıklarını bırak yatağının kenarına bu gece, öyle uyu…
Herkes farklı farklıydı ve insan, kafasında bir dünya yaratıyordu kendine. Onun dünyası, benim dünyam… Ne kadar farklıydı. Dünyalarımızın içinde melekler de var şeytanlar da. Eğer istersek içine iyi insanları da alabiliyorduk, kötü insanları da. İstersek, sevgi de koyabiliyorduk içine, nefret de.
Reklam