Berivan Gövercin
@berivang_
Böyle oluyor işte. Bellek anlaşılmaz izlerin peşinden gidiyor. En gerekli anda insanı piç gibi ortada bırakıveriyor.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Her duyguya bir neden bulmak zorunda değildi.
Kişi hatıralar karşısında savunmasızdır. Onca yılın ardından, beynin uzak kıvrımları arasından ansızın çıkıp gelir, küçük çıtırtılarla dokunurlar.
Onun için hayat hâlâ güzellik ve gariplikten oluşan bir muammaydı, ama düşercesine uyandığı rüyayı sevmeye cesaret edemiyordu.
İçini dökmek, onu sıkan, dilinin ucuna kadar gelen şeyleri anlatıp kurtulmak için doğru anı bekledi, ama sonsuz bir bekleyişti bu ve onu çok yormuştu.