Berkay
@berkayber
Şu anda okuduğu kitaplar
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Kitabin son sayfalarini Agustos’un parlak gunesi tepemde gezinirken, serin bir kafede kahvemden yudum alarak okuyorum. Neden? Yazarin yaptigini yaparak anlatiyi daha fazla hissedebilmek icin. Ama biliyorum ki ustesinden gelemeyecegim. Yine de cok farkli hissediyorum. Herkesin benzer sekilde hissetmeyecegini de biliyorum. Ne de olsa hicbirimiz ayni degiliz.
Sayfalar boyunca sanki hic derin nefes alamadim, sanki hep uclardaydim. Her kitabin basina oturdugumda sersemlik haliyle kalkiyordum. Bir yandan sayfalari cevirirken, ayni zamanda ilerlemek de istemiyordum. Halbuki gitmeyi cok istiyordum...
Cok etkileyici bir uslup. Kendini yakin hissetme durumu. Kitaba baslamadan once kitap ellerimde gezinirken de iceride cok fazla sey bulacagimi biliyordum. Mesele sadece intihar veya karamsar dusunceler degil. Kitapta sadece bunlar anlatilmiyor. Yine de herkese hitap etmeyen bir anlati oldugunu kabul ediyorum. Zaten boyle de olmali. Kitaplarin bize o duygudasligi bulabildigimiz olcude yakin gelecegini ve etkilenecegimizi dusunuyorum.
Guermantes’a OvguEdebiyat
Kitabin ismi Guermantes’a Ovgu olsaymis da yadirgamazdim herhalde. Ozellikle de Mme de Guermantes’a bircok kisi tarafindan dizdirilen sayisiz methiyeyi gordukten sonra. Tanik oldugumuz bunca ovgunun yaninda, yazarimiz icin onceden bildigi efsanevi Guermantes ismi gozlerinin onunde yikiliyor ve sonra o muhtesem satonun tuglalari birer birer konup bastan yaratiliyor. Ben de oncesinde hayal ettigim insanlari, yerleri deneyimledigimde daha onceden hissettigim o esrarengiz buyunun bozulmasini cok kez yasamisimdir. Bir balon gibi sisirilmis sosyete insanlarinin, o unvanlarin altindaki kisiliklerinin patlatilmasini gormek gercekten ilgincti. Kitaba baslarken sosyete dunyasiyla alakali oldugunu bilmeme ragmen bu kadar unvanla ve isimle karsilacagimi tahmin etmemistim. Bu yuzden kitabi okurken milyonlarca gordugumuz dukler, dusesler ve prensesler okumayi zor hale getiriyor ve akisi tikiyor. Bunun yaninda kitapta serinin geri kalanindan farkli olan bir sey daha var. O da
Proust’un o zengin betimlemeleri ve sayfalarca suren cumleleri diger kitaplara nazaran cok daha az. Bence bu yuzden bircok kisi Proust’un diline alistigini ve kitabi daha rahat bitirdigini soyluyor. Kitabin benim icin de hizli ilerledigini soyleyebilirim ama zevk acisindan ayni seyi soyleyemeyecegim. Baslarda bu zevki korumus olsa da davetlere gittiginde (ki kitabin buyuk bir kismi yemek davetlerinde geciyor) insan kalabaligindan o betimlemeleri goremiyorsunuz. O yuzden ilk iki kitapta aldigim zevk burada daha az ancak cok fazla ismi ve baglantiyi tanimis oluyorsunuz ki muhtemelen bircogu da ileriki kitaplarda karsimiza tekrar cikacak.