Yazar:
Marcel Proust
Çevirmen:
Roza Hakmen
Tahmini Okuma Süresi:
16 sa. 18 dk.
Sayfa Sayısı:
575
Basım Tarihi:
Eylül 2020
Yayınevi:
Yapı Kredi Yayınları
Orijinal Adı:
A la recherche du temps perdu #3 - La Côté de Guermantes
ISBN:
9789753636038
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Diğer Baskılar
Guermantes Tarafı
1.795 okunmaYapı Kredi Yayınları · Eylül 2020 · 575 s.
Guermantes Tarafı - Kayıp Zamanın İzi
76 okunmaYapı Kredi Yayınları · 2014 · 536 s.
In Search of Lost Time, Vol 3
1 okunmaVintage Classics · 5 Aralık 1996 · 720 s.
In Search of Lost Time Volume 3
0 okunmaPenguin Classics · 2 Ekim 2003 · 640 s.
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Kayıp Zamanın sisinde -3Düşünce
Puan vermedi·575 syf.·
2025 218. kitabı
“ İsim'lerin, kendilerine yüklediğimiz bilinmezliğin imgesini bize sunarak, bizim için hem gerçek bir yeri işaret ettiği, hem de bu sebeple bizi bilinmezle gerçeği özdeşleştirmeye zorladığı yaşta, bu İsim'ler, alegorik resimler gibi sadece kentlere, ırmaklara bir kişilik kazandırmaz, sadece maddi dünyayı farklılıklarla bezeyip harikalarla donatmaz; sosyal dünyaya da bütün bunları katar; öyle ki, ormanların cinleri, ırmakların tanrıları olduğu gibi, her ünlü şatonun, konağın, sarayın da kendi hanımı, perisi vardır. Bazen, isminin arkasına gizlenmiş olan peri, kendisini besleyen hayalgücümüzün gelişimine tabi olarak değişir.”
Kayıp Zamanın İzinde serisinin üçüncü kitabı olan 
Guermantes Tarafı ile birlikte Marcel Proust iç dünyasından çıkarak toplumsal hayata açılıyor, İlk iki kitapta anılar ve iç sesleri ön plandayken, bu ciltte isimlerin, unvanların ve mekanlarla birlikte zamanın çekim alanı belirginleşiyor. Guermantes adının etrafında örülen hayali dünyayla karşılaşınca zamanın artık sadece hatırlanan değil, yaşanan ve paylaşılan bir sahne olduğunu fark ediyor.
Guermantes ailesinin yaşadığı dünyaya mekansal olarak yaklaşan anlatıcı, Paris’te, Guermantes’lere ait bir yapının içinde, ama hâlâ eşiğinde durarak hayal edilenle karşılaşılan arasındaki o ince çizgiyi adım adım hissetmeye başlıyor. Bir zamanların Guermantes simgesi gündelik hayatın izleriyle sıradan hareketlerin akabinde yavaş yavaş çözülmeye başlıyor. Proust hayranlığında aşınabildiğini, yakınında olunca büyünün nasıl solduğunu uzun soluklu büyük bir özveriyle gösteriyor.
Guermantes Tarafı’nın gelişme hattında salonlar, davetler, görgü kuralları ve konuşmalar yer alıyor. İçinde bulunulan dünya, hiçbir zaman yalnızca dışarıdan gözlemlenen bir sosyete tablosuna benzemiyor. Anlatıcı, bu çevredeki insanların kendilerini nasıl
Kayıp Zamanın İzinde serisinin üçüncü kitabı olan Guermantes Tarafı ile birlikte Marcel Proust iç dünyasından çıkarak toplumsal hayata açılıyor, İlk iki kitapta anılar ve iç sesleri ön plandayken, bu ciltte isimlerin, unvanların ve mekanlarla birlikte zamanın çekim alanı belirginleşiyor. Guermantes adının etrafında örülen hayali dünyayla karşılaşınca zamanın artık sadece hatırlanan değil, yaşanan ve paylaşılan bir sahne olduğunu fark ediyor.
Guermantes ailesinin yaşadığı dünyaya mekansal olarak yaklaşan anlatıcı, Paris’te, Guermantes’lere ait bir yapının içinde, ama hâlâ eşiğinde durarak hayal edilenle karşılaşılan arasındaki o ince çizgiyi adım adım hissetmeye başlıyor. Bir zamanların Guermantes simgesi gündelik hayatın izleriyle sıradan hareketlerin akabinde yavaş yavaş çözülmeye başlıyor. Proust hayranlığında aşınabildiğini, yakınında olunca büyünün nasıl solduğunu uzun soluklu büyük bir özveriyle gösteriyor.
Guermantes Tarafı’nın gelişme hattında salonlar, davetler, görgü kuralları ve konuşmalar yer alıyor. İçinde bulunulan dünya, hiçbir zaman yalnızca dışarıdan gözlemlenen bir sosyete tablosuna benzemiyor. Anlatıcı, bu çevredeki insanların kendilerini nasıl“İnsan ya bu samimiyet çağrısına kulak verir ya da okumayı bırakır.”Edebiyat
Bu kitap bir uzun mehter yürüyüşüydü ki sormayın. Her üç adımda durup sağa selam, acı bana Mme de Guermantes , sola selam, Allah kerim Saint-Loup diye diye, sosyetenin içinden zor sıyrıldım. Yalan yok, çok sıkıldım. Bir süre sosyete kelimesini duymaya tahammül edemeyebilirim. (Çünkü her gün sosyete kelimesi duyuyorumdur djlssddjllll)
“Hanım gız, bize köstek değil destek ilazım” diyenler için yapabileceğim tek şey, bu kitabı nasıl yarım bırakmadığım sorusunun cevabı olabilir.
Andre Aciman’ın şu cümlelerini okudum:
"Bu roman, içtenlik hakkında, içtenliğin mucizesi hakkında, ötekilere karşı samimiyet, varlığına inanmaktan hepimiz tam da vazgeçiyorken samimiyet hakkında; zira Proust'ta insanı açıkça heyecanlandıran biraz da budur: Eğer samimiyet sahip olunması güç bir şeyse, bunun sebebi dürüstlüğün, ötekilere karşı ama en çok da kendine karşı dürüstlüğün bir o kadar nadir olmasıdır. İnsan ya bu samimiyet çağrısına kulak verir ya da okumayı bırakır."
Kulak verdim..
@zuhalsreading bu cilt bitince yokuş aşağı Emel demişti. Şimdi, gözümü en çok korkutan cildi bitirdiğime göre, yokuş aşağı halay çekerek inebilirim. Mendil verin
Minnet ve Hayranlık…Marcel Proust’ un Kayıp Zamanlar İzinde Serisi:
Çiçek Açmış Genç Kızların Gölgesinde
Sodom ve Gomorra
Mahpus
Yakalanan Zaman
Guermantes Tarafı
Serinin her bir kitabı hazine değerinde, Keyifli okumalar…
Swann'ların Tarafı
Albertine Kayıp
Marcel Proust’ un Kayıp Zamanlar İzinde Serisi:
Çiçek Açmış Genç Kızların Gölgesinde
Sodom ve Gomorra
Mahpus
Yakalanan Zaman
Guermantes Tarafı
Serinin her bir kitabı hazine değerinde, Keyifli okumalar…
Swann'ların Tarafı
Albertine KayıpGuermantes tarafı değil de, sosyete tarafı diyelim bu kitaba ...
Bu kitap bu seride en çok zorlandığım kitap oldu.
Belki de benim ,bazı İngiliz romanlarındaki, o sosyete çevrelerin aşklarını, yaşamlarını okumaktan hiç hoşlanmadığım için de olabilir
Aslında inceleme yapmayacaktım ama kalbimden geçenleri yazmak istedim.
İlk kitap "Swann'ların tarafı" (incelemesini de yapmıştım) betimlemeleri ile beni çok etkilemişti.
İkinci kitap "Çiçek açmış genç kızların gölgesinde " ilk yarıya kadar yine çok güzel ilerledi, ama yarıdan sonrası yormuştu beni.
Gelelim Guermantes tarafı'na
Sosyete hikâyeleri midir ,yoksa sürekli o değişen karakterler mi? Ya da Dük, Düşes,Kont bölümleri mi bilmiyorum..
Ama bu kitap oldukça zorladı beni. Saydım tam beş tane başka ince kitap almışım araya, ki bana mola olsun beni rahatlatsın diye:)
Kitapta hiç mi iyi yön yoktu?
Tabii ki vardı.Büyükanne'sinin ölümünü anlattığı satırlar etkileyiciydi.Bazi sayfalardaki cümleler de güzeldi. Dönüp baktığımda o güzel cümleleri anımsayacağım..
Okumak isteyenlere keyifli okumalar gazanız mübarek ola ,bol sabırlar dilerim;)
Guermantes’a OvguEdebiyat
Kitabin ismi Guermantes’a Ovgu olsaymis da yadirgamazdim herhalde. Ozellikle de Mme de Guermantes’a bircok kisi tarafindan dizdirilen sayisiz methiyeyi gordukten sonra. Tanik oldugumuz bunca ovgunun yaninda, yazarimiz icin onceden bildigi efsanevi Guermantes ismi gozlerinin onunde yikiliyor ve sonra o muhtesem satonun tuglalari birer birer konup bastan yaratiliyor. Ben de oncesinde hayal ettigim insanlari, yerleri deneyimledigimde daha onceden hissettigim o esrarengiz buyunun bozulmasini cok kez yasamisimdir. Bir balon gibi sisirilmis sosyete insanlarinin, o unvanlarin altindaki kisiliklerinin patlatilmasini gormek gercekten ilgincti. Kitaba baslarken sosyete dunyasiyla alakali oldugunu bilmeme ragmen bu kadar unvanla ve isimle karsilacagimi tahmin etmemistim. Bu yuzden kitabi okurken milyonlarca gordugumuz dukler, dusesler ve prensesler okumayi zor hale getiriyor ve akisi tikiyor. Bunun yaninda kitapta serinin geri kalanindan farkli olan bir sey daha var. O da
Proust’un o zengin betimlemeleri ve sayfalarca suren cumleleri diger kitaplara nazaran cok daha az. Bence bu yuzden bircok kisi Proust’un diline alistigini ve kitabi daha rahat bitirdigini soyluyor. Kitabin benim icin de hizli ilerledigini soyleyebilirim ama zevk acisindan ayni seyi soyleyemeyecegim. Baslarda bu zevki korumus olsa da davetlere gittiginde (ki kitabin buyuk bir kismi yemek davetlerinde geciyor) insan kalabaligindan o betimlemeleri goremiyorsunuz. O yuzden ilk iki kitapta aldigim zevk burada daha az ancak cok fazla ismi ve baglantiyi tanimis oluyorsunuz ki muhtemelen bircogu da ileriki kitaplarda karsimiza tekrar cikacak.
Serinin diğer iki kitabına göre okuması çok daha kolay bir kitaptı Guermentes Tarafı. Seri her ne kadar yedi kitaptan oluşuyor olsa da aslında tek bir kitapmış gibi düşünmek çok daha doğru geliyor bana. Ondandır ki her kitabı kendi özelinde inceliyor olsam da temel görüşüm serinin bütününe ilişkin oluyor. Diğer iki kitap için incelemelerime buradan bakabilirsiniz: #47102686 , #47929813
Önceki incelemelerimde bu seriye ait okuduğum kitapları krema bolluğundan yenilemeyen pastaya benzetmiştim. Guermentes Tarafı kitabında, bu his bende biraz azaldı ama yerine geçen duygu ise şu oldu: "Üzerine yapay frambuaz sosu dökülmüş cheesecake tadı". Bu tabirle esasında şunu anlatmak istiyorum. Hani yapay soslu "cheesecake"i yediğinizde önce hem görünüşü sizi çeker hem de yeyip bitirdikten hayatınızda yediğiniz en güzel tatlı hissiyatı verir. Fakat bu hissiyat aldatıcıdır ve ağzınızda sonradan oluşan acımsı tadı duyumsadığınızda yediğinizin doğallıktan uzak olduğunun farkına varırsınız.
Evet diğer iki kitaba göre çok daha rahat okunan, akışkanlığın daha iyi olduğu bir roman olmasına rağmen "fazlalık" hissiyatı seri için bende devam etmekte. Serinin kalan kısmında olduğu gibi bu romanın da edebi dili harikulade ve Roza Hakmen'in çevirisi mükemmel ama ne anlatım ne de içerik açısından ne yazık ki yine beni tatmin edemedi.
Peki bu kitabımızda neler vardı? Marcel'in bir Guermentes olan asker arkadaşı Saint-Loup'la vıcık vıcık ilişkileri, büyükannenin ve büyük yazar Bergotte'un ölümleri, eski sevgilisi Albertine'in yeniden romana girişi, Mme de Villaparisis'in salonu, M. de Norpois'in türlü türlü garip davranışları ve saçmalıkları ve Mme de Guermantes'in salonuyla birlikte bitmez bilmeyen sosyete, aristokrasi anlatımlı sayfalar,
Serinin en sıkıcısı sanırım..1000Kitap
Kayıp zamanın izinde 3. Kitabı ilk ikisine nazaran daha sıkıcı. Okuması epey zor..
Bu kitapta yazar evlerini başka bir yere taşımalarıyla başlıyor. Sürekli sosyete davetleri o davetlerdeki gözlemler konuşmalar sıkıyor yoruyor. Dükler, düşesler, mösyöler, matmazeller... Salu ile ilgili askerlik gözlemleri vs. nispeten daha keyifli. Büyükannesini kaybetmesi üzerine de epey duruyor. Kadınlar üzerine düşünceleri ve karmaşık aşk ilişkileri var..
Kayıp zamanın izinde serisinin bu üçüncü kitabı en düşük puanlı kitabı serinin. Seriyi bitirmek için okunmalı. Zamanda boşluk oluşmaması için..
Hayranlığın Yanılsaması, Zamanın HükmüEdebiyat
Yüksek sosyeteyi okumak gerçekten yorucu: dükler, düşesler, markizler, kontesler, prensler, prensesler…
Serinin ilk iki muhteşem kitabından sonra, ister Madam Guermantes’a duyulan saplantılı aşk olsun, ister bitmek bilmeyen sosyete sohbetleri, bu kitapta her şey bir noktadan sonra fazlasıyla sıkıcı geldi. Kitapta o kadar çok kişi var ki, bugün biri çıkıp “kim kimin nesiydi?” diye sorsa, dürüstçe cevap vermekte zorlanırım. Neredeyse sıkıcı bir ders kitabı okur gibi, kendimi zorlayarak bitirdim.
Bu noktada Proust’un estetik dili ve Roza Hakmen’in nefis çevirisi, kitabı elde tutan yegâne güç oldu.
Birinci kitapta zarafetin cazibesi, ikinci kitapta gençliğin tazeliği varsa; Guermantes Tarafı’nda okurun yüzüne indirilen, romandaki gazetecinin yediği türden okkalı bir tokat vardır: sosyete algısına karşı sert bir yüzleşme.
Sosyete sohbetlerinin dışında, anlatıcının kendi hislerini, aşklarını, hayal kırıklıklarını, sevinç ve kederlerini okumak ise onunla baş başa verilmiş uzun bir sohbet gibidir. Bu samimiyet, kitabı tüm ağırlığına rağmen özel kılar.
Guermantes Tarafı, ihtişamın içindeki çürümeyi, zarafetin altındaki sertliği anlatan bir romandır. Okur, aristokrasinin görkemli salonlarında dolaşırken, aslında insan doğasının kaçınılmaz yalnızlığıyla yüzleşir.
Bu kitap, hayranlık duygusunun ne denli büyük bir yanılsama olduğunu; zamanın ise en soylu isimleri bile nasıl sıradanlaştırdığını gösteren edebî bir aynadır.
Proust, bu kitabıyla sanki okurunu bir sınava çekmek ister: “Bakalım kim pes edecek?”
Ama eminim ki pes etmeyenler ve seriyi sonuna kadar okuyabilenler, son kitaplarda bu sabrın mükâfatını fazlasıyla alacaktır.
Aristokrasi ve Geri Kalan Her ŞeyEdebiyat
Kayıp Zamanın İzinde serisinin üçüncü kitabı olan Guermantes Tarafı, önceki iki kitaba oranla okunması daha kolay fakat edebi zevki de daha düşük bir kitaptı diyebilirim.
Öncelikle bu kitapta yazar ilk iki kitapta olduğu kadar betimlemelere ve karakterin içsel yorumlarına fazla yer vermemiş. Beni etkileyen cümle sayısı ilk iki kitaba göre az oldu. Betimlemelerin fakirliği ve anlatıcının düşünce ve duygularını dile getirmeyişleri ise benim için kitaptan aldığım zevki düşürdü.
Başlarda olayların içinde olmak güzeldi; Dreyfus davası, Saint-Loup ziyreti, büyükannesimin vefatı -ki burayı Proust çok üstünde durmadan anlatmış gibime geldi ve bu beni şaşırttı- anlatıcının Guermantes düşesine olan zaafı ve aristokrasiyle tanışmasını okumak keyifli ve akıcıydı. Fakat kitabın sonlarına doğru o kadar fazla dük, kont, markiz, prens, kral ve bu unvanların hangi ailelerden gelip kimlere geçtiği ve herkesin bir şekilde -genellikle kuzen/kuzin olarak- birbirleriyle akraba olduğu bir evrene girdik ki benim aklım, aile şecerelerini anlamakta ve akılda tutmakta oldukça yetersiz kaldı. Zaten takip edebilen olmuş mudur, merak içindeyim.
Yine de kitaba haksızlık istemiyorum. Proust kendini okutan ve sizi tıka basa doyuran bir yazar. Kayıp Zamanın İzinde serisinde yarattığı evren beni oldukça içini aldı ve seriye devam ettiğime sevinmem de Guermantes Tarafı sayesinde oldu. Dönemi ve aristokrasiyi anlamak için gerçekten güzel bir kitap.
Bu arada kitabı okumadan önce Roman Polanski’nin J’accuse isimli filmini izlerseniz Dreyfus Davası’nın konuşulduğu bölümlerde hiç zorlanmadan kitabı takip edebilirsiniz.
Sodom ve Gomorra için sabırsızlanıyorum.
Kayıp Zamanın İzinde ile maceram her kitapta katlanarak daha da güzelleşiyor. Karakterler, olaylar, kurgu oldukça dinamik ve her kitapta bir dönüşüm, değişim okuyor gibiyiz. Bu yüzden de gerçekliğe çok uygun ilerliyor.
İlk kitap olan Swannların Tarafında burjuva çevresini, alışkanlıkları, yaşayış tarzlarını okumuştuk. Üçüncü kitap olan Guermantes Tarafı'nda ise bu sefer aristokrat çevreyi tanıdık. Yaşayışları, ilişkileri anlatılırken bazen ilk kitaptaki burjuvalarla da karşılaştık. Yine ilk kitapta karşımıza çıkan Dreyfus davası bu kitapta çok daha fazla ele alınmıştı. Anlatıcının duygusal hayatındaki gel gitler, yeni hayatına giren kişilere ve eskiden tanıdıklarına hissettiği duygularla değişimini okuduk.
Tek tek kitap için ayrı ayrı yorum yapılamayacağını ve tüm seri bitince müthiş bir etki bırakacağını hala savunuyorum. Ama yine de her kitapta kısa kısa neler olduğunu da not düşmek istedim. Katman katman eklenerek ilerleyen bu seride şimdiden dördünce kitapta nelerle karşılaşacağımın heyecanı içindeyim.
Yazar Hakkında
Marcel ProustYazar · 33 kitap
Fransız modern edebiyatının temsilcilerinden Marcel Proust, 10 Temmuz 1871'de, Paris yakınlarındaki Auteuil'de doğdu. Babası varlıklı bir profesör olan Adrien Proust ile annesi Jaenne Weil tarafından Paris'te büyütülen Marcel Proust, 10 yaşına geldiğinde bir astım krizi geçirdi ve bundan sonraki yaşamında hastalıkların pençesinden kurtulamadı. Hastalığına rağmen okulunu başarılı bir öğrenci olarak tamamladı ve askeri hizmetinden sonra Siyasal Bilgiler Fakültesi'ne girdi. Bir yandan üniversiteye devam eden Proust bir yandan da Sorbonne'da felsefeci Henri Bergson'un derslerine katılıyordu. Ailesinin maddi varlığı nedeniyle rahat yaşamı garanti altına alındığından, mesleki bir eğitime gerek duymayan Marcel Proust, tüm zamanını küçüklükten beri ilgi duyduğu yazarlığa ayırmaya karar verdi. Düzyazıları ve makaleleri 1892 yılından itibaren çeşitli dergi ve gazetelerde yayınlanmaya başladı.
1895'ten itibaren Eğitim Bakanlığı'nda çalışmaya başlayan Marcel Proust, Bakanlık'ta kaldığı beş yıl içinde Hazlar ve Günler adlı öykü kitabını yazdı. Gerek eleştirmenler gerekse okur tarafından pek başarılı bulunmayan bu eser bir anlamda yazarın bundan sonra ele alacağı konuların açıklanması açısından önem taşıyordu: Yabancılık çekilen bir dünyadaki yalnızlık ile kendi kimliğinin arayışı içindeyken aşk, hastalık ve zamanın etkileri.
Proust, ilk kitabının ardından sekiz yıl boyunca bir kitap üzerinde çalıştı. Kitabı tamamlamasına çok az bir zaman kala uğradığı hayal kırıklığı nedeniyle sekiz yıllık uğraşının ürünü kitabını yırttı ancak onu atamadı. 1952'de Jean Santeuil adı altında yayınlanan bu kitap yazarın başyapıtı olarak değerlendirilen Çiçek Açmış Genç Kızların Gölgesinde/Kayıp Zaman İzinde adlı romanın bir tür hazırlık çalışması olarak değerlendirildi. Jean Santeuil'in odak noktasının anlatıcının subjektif öyküsü oluşturmuştur. Yazar bu eseriyle geçmiş olaylarla ilgili duyguların içinde bulunulan anda yaşanılanlardan daha kuvvetli olduklarını kanıtlamak istiyordu. Düşüncelerini vurgulamak için her şeyin tekrarlandığı bir anlatım biçimi uyguladı. İlk anlatılanda olayların gerçekten olup bittiği zamanı diğerinde ise akılda kalanları anlatıyordu.
1903 yılında babasını kaybeden ve annesiyle birlikte yaşayan Marcel Proust'un yaşamındaki en önemli olaylardan biri 1905'te annesi Jaenne Weil'i kaybetmesidir. O tarihte 34 yaşına giren eşcinsel yazar için annesi hayatının en önemli kadınıydı. Geçirdiği sinir buhranlarından ve gördüğü tedavilerin ardından Proust, deneme yazılarında önemli edebiyatçıları ve felsefecileri inceledi. Bunların başında çalışmalarını Fransızca'ya çevirdiği John Ruskin ve eleştirilerinin hedefi olan Charleb Augustin Sainte-Beuve geliyordu. Aynı dönemde üzerinde çalıştığı Bergson'un bilgi kuramı, Proust'un anlatım tekniğini düzeltmesindeki en önemli etkendir. 1908'de kaleme almaya başladığı ancak 11 yıl sonra yayınlanan Taklitler ve Seçmeler adlı yapıtı başyapıtı için ön çalışma oldu.
1908'den sonra tamamen inzivaya çekilerek hiç ara vermeksizin yedi bölüme ayırdığı Geçmiş Zaman Peşinde adlı dizi romanı üzerinde çalıştı. Bu roman 1927'ye kadar 15 cilt ve yedi bölüme ayrılmış olarak yayınlandı. 1913 Swannların Semtinde çıktıktan sonra onu izleyen diğer bölümler; Çiçek Açmış Genç Kızların Gölgesinde, Guermanteslerin Semtinde, Sodom ve Gomorra, Mahpus Kadın, Kaybolan Albertine, Yeniden Kazanılan Zaman yayınlandı.
Otobiyografik bir havanın estiği bu roman dizisinde birbirine paralel iki düzlem bulunmaktadır. Proust'un yaşantısından alınan tek tek epizotlar, burjuvazinin tam bir tablosu ve en ince ayrıntılara kadar araştırıp anlattığı aristokrasinin çöküşü olarak yoğunlaşır. Proust bunu yaparken şimdiki zamana ve geçmişe ait bilinç içindekileri çağrışımlı olarak birleştirmek amacıyla olayları kronolojik bir sıraya koymadı. Geçmiş zaman anımsama yoluyla ve birinci şahıs olarak öyküyü anlatan kişinin içsel birliğine uyan kayboluşu zaman yeniden kazanılmaktadır. Sürekli geriye bakışlarla yaşam daimi bir dolaşım halindedir. Roman dizisinin sonunda şair yani Proust, kendi yaşantısını anlatan romanı yeniden yazmaya karar verir. Yazar anlattığı düşünceleri doğrudan doğruya yansıtabilmek için edebi teknik olarak iç monoloğu kullanmıştır. Benliğin zaman içindeki psikolojik değişimi ile güncel ve eski olayları bir bütün haline getirerek insanın ruhsal yaşantısını işleyen Marcel Proust, 18 Kasım 1922'de, Paris'te yaşamanı yitirdi.
Eserleri
Roman: Swannların Semtinde (Du cote de chez Swann, 1913), Çiçek Açmış Genç Kızların Gölgesinde/Geçmiş Zaman İzinde (A la recherche du temps perdu,1918), Guermanteslerin Semtinde (Le cote du Guermantes, 1920), Sodom ve Gomorra (Sodome et Gomorrhe, 1921), Mahpus Kadın (La prisonniere, 1923), Kaybolan Albertine (Albertine disparue, 1925), Yeniden Kazanılan Zaman (Le temps retrouve, 1927), Taklitler ve Seçmeler (Pastiches et melanges, 1919)
Öykü: Hazlar ve Günler (Les plaisirs et les jours, 1896)
