Niçin insanların en iyisi bile sürekli olarak başkalarından bir şey saklıyormuş gibi durur ve susar? Sözlerimizi tartarak konuştuktan sonra niçin karşımızdakine içimizi dökmemeli?.. Herkes olduğundan sert görünmek istiyor. Duygularını kolayca açıklarsa küçülecekmiş gibi bir kuşku var.
Reklam
Sizi düşünüyorum, dedi. O kadar iyisiniz ki, bunu anlamamak için taş olmak gerek. Şimdi aklıma ne geldi, biliyor musunuz? İkiniz arasında kıyaslama yaptım. Niçin o siz değil? Niçin sizin gibi değil?.. Sizden kötü o; gene de sizden çok, onu seviyorum!
Nastenka’yı avutmaya, adamın gelmeyişi için önemli ve gerçeğe uygun nedenler bulmaya çalıştım. O anda Nastenka’yı kandırmak işten değildi. Bu durumda bulunan her insan, her teselliye başvurur, suçluyu temize çıkarmak için en küçük kanıta bile sevine sevine sarılır. Ben de, gittikçe ateşlenerek ve önüne serdiğim kanıtların açıklığına kendim de bayılarak başladım:
Anlamış ve talihsiz sevgime acımıştı. Zaten insanlar mutsuz olmadıkça başkalarının mutsuzluğunu anlayamıyor.
Ama bunu nasıl da düşünebiliyordum? Nasıl, her şeyin başkasına ilişkin olduğunu, benim zerrece hakkım olmadığını anlayamayacak kadar körleşmiş tim! Bana gösterdiği şefkat, özen ve sevginin… Evet, bana olan sevgisinin yakında başkasına kavuşmanın verdiği sevinçten ayrılmış bir mutluluk payı olduğunu nasıl da anlayamadım!.