GÜN GELİR...Şiir
Gün gelir…
Hırsızlar zengin…
Metresler eş…
Serseriler adam olur…
Odundan kapı, taştan saray olur…
Gün gelir…
Kezbanlar destan…
Onları destan yapanlar mestan olur…
Gün gelir…
Çivisi çıkar dünyanın…
Konuşamayanlar hatip…
Şifa veremeyenler tabip…
Yazamayanlar kâtip olur…
Ama yine öyle bir gün gelir ki…
İşler ters döner. Aldatan, bir gün sadakat için…
Çalan, bir gün adalet için…
Döven, bir gün şefkat için yalvarır…
‘Piyon’ deyip geçme, gün gelir şâh olur….
Şâha da fazla güvenme…
Gün gelir mat olur.
İnsan yaratıcısına bile nankör iken sana vefalı mı olur?
Oluruna bırak her şeyi bak neler neler olur…
Bahar biter kış olur.
Gün biter gece olur.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
sonra sen geldin
"Sonra sen geldin.
Mevsimlerin dörtten fazla olduğunu öğrendim, günleri saymayı öğrendim, ellerini tutmak için.
Şarkılara takılı kalmayı, insanlara dikkat etmeyip, ilk önce seni, sonra seni, son olarak da seni düşünmeyi öğrendim.
Bakışlarının fotoğrafını çekmeyi, sonra o fotoğrafı içime asmayı öğrendim.
Bir şehrin bir insan tarafından ne kadar güzelleşebileceğini senin sayende öğrendim. Şu an yanımda değilsin ama seni beklemenin heyecan verici olduğunu hissettim.
Sonra dünyanın yarısının yanaklarına sığdığını gördüm, sen gülünce.
Sen geldin işte, yaşanılası en güzel duyguların seninle var olduğunu öğrendim."
Nereden çıktı bu plastik çiçekler?
Neden plastik bu çiçekler?
Bulabildiği her toprak parçasında filiz veren tomurcuklara inat.
Her bahar yeniden yeniden renklenen yaşama inat.
Toprak mı bitti yoksa yağmurlar mı?
Ah özensizlik, umursamazlık, sıradanlık…
Her yanımızı saran bir boş vermişlik duygusu.
Beğenilme güdümüzü tatmin için plastik cerrahi.
Örselenen ruhlarımıza plastik sanatlar.
Yapay ilişkilerin fırça darbeleriyle sürdürülen plastik yaşamlar.
Neden çıktı bu plastik çiçekler?
Neden plastik bu çiçekler?
Özen göstermeye gerek bırakmayan bir güzellik, bir birliktelik arayışı mı?
Tıpkı evlilikler gibi.
Savruk hayatların, tutunamamanın, kök salamamanın ve zamansızlığın
Her daim zamansızlığın dışa vurumu mu?
Etiketleri yırtılmış, eğilip bükülmüş ama içinde taşıdığı cana inat ayakta duran konserve kutuları süslemiyor artık pencere pervazlarını.
Nereye gitti hercai menekşeleriyle övünen, tomurcuk veren sardunyalarıyla konuşan komşular?
Gül ve hanımeli kokularının birbirine karıştığı dingin balkonlar?
Ne zaman vazgeçti ortancalar teneke kutuları mesken edinmekten?
O uzak kentlerdeki karmaşada her şeye karşı yeniden tomurcuklanan yaşam sevinçlerine yer kalmadı mı?
Gökdelenlerin gölgesinde başını kaldıramıyor mu kır çiçekleri?
O kentlerin koşuşturmasında vaz mı geçildi nergisin kokusundan?
Basit yaşamak zorlaştı.
İnsanlar kente teslim oldu.
Preslenmiş insan yığınları.
PVC pencereler.
Kauçuk pabuçlar.
Plastik uzaktan kumandalar.
Naylon ilişkiler.