“Tam pes etmek üzere olduğum bir gecede, kafamın içinde verdiğim savaşı zor da olsa kazandım.
O gecenin sabahına ben çıktım ama içimdeki kimseyi sağ bırakmadım…
Ve şimdi gün ışığında ilerlerken, ardımda bıraktığım gölgeler hala peşimde
“Herkesin kaderi aynıydı.
Karşısında ulu dağlar vardı: Bir yanı pırıl pırıl, aydınlık, bir yanı gölgeli. Aydınlık ve gölge nasıl yan yana ise, insanın kaderi de öyle, mutluluk ve acıyı beraber getiriyordu:
Bir yanda kıvanç, bir yanda kaygı. Hayat dediğin böyleydi işte…”
Niçin insanların en iyisi bile sürekli olarak başkalarından bir şey saklıyormuş gibi durur ve susar? Sözlerimizi tartarak konuştuktan sonra niçin karşımızdakine içimizi dökmemeli?.. Herkes olduğundan sert görünmek istiyor. Duygularını kolayca açıklarsa küçülecekmiş gibi bir kuşku var.
Sizi düşünüyorum, dedi. O kadar iyisiniz ki, bunu anlamamak için taş olmak gerek. Şimdi aklıma ne geldi, biliyor musunuz? İkiniz arasında kıyaslama yaptım. Niçin o siz değil? Niçin sizin gibi değil?.. Sizden kötü o; gene de sizden çok, onu seviyorum!
Nastenka’yı avutmaya, adamın gelmeyişi için önemli ve gerçeğe uygun nedenler bulmaya çalıştım. O anda Nastenka’yı kandırmak işten değildi. Bu durumda bulunan her insan, her teselliye başvurur, suçluyu temize çıkarmak için en küçük kanıta bile sevine sevine sarılır. Ben de, gittikçe ateşlenerek ve önüne serdiğim kanıtların açıklığına kendim de bayılarak başladım: