berna
@bernayalcin
“Feda” sözcüğünü düşün: Sevginin belki de en iyi ölçüsü, kişinin sevdiği uğruna -yani ‘yol’unda- ne kadar şeyi ‘feda’ edebileceğidir.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Hayran olunmamaya çalış, sevilmeye çalış.
-Wittgenstein
Hayranlık zavallı bir şeydir, çarpık bir şey. Çoğunlukla hayran olunan, sahte bir büyüklük görünümü içindedir; hayran olan da yanlış bir küçüklük duygusu içinde...
Sahici ilişkide hayranlığa yer yoktur; çünkü sahici ilişkide iki kişi birbirini iyi tanır ya da iyi tanımaya çalışır(lar) , iyi tanıyınca da her kişide ne kadar büyüklük,yücelik varsa bir o kadar da küçüklük, alçaklık olduğu görülür — görebilen, görür.
“Sana büyük acılar vereceğim, çünkü senin büyük sevinçler yaşamanı istiyorum.”
İlişkide kişiler ; ötekinin yönelimlerini, isteklerini, arzularını hesaba katarlar — ben, senin; sen, benim — ama bu, ötekinin ‘talep’leri biçiminde ortaya çıkarsa, bağımlılık oluşur.
İlişki, bağlılık olmalıdır; bağımlılık değil.
İnsanca özlemler dünyaya uymuyorsa, bozuk olan dünyadır; insanca özlemler değil ...