Berna
@bernayber
71 okur puanı
Haziran 2020 tarihinde katıldı
Bu mektubu senin yüreğine acı vermek için değil, kendi yüreğimden acıyı sökmek için yazıyorum. Kendi iyiliğim için affetmeliyim seni. İnsan sürekli olarak koynunda bir yılan besleyemez, her gece kalkıp ruhunun bahçesine diken tohumları ekemez.
Sayfa 93
Reklam
“Kişiliğinin gerçekten ölümcül olan kusurunun, hayal gücünden tümüyle yoksun oluşu” nun sonucuydu.
Sayfa 93
Biz de hapse girmek, insanı parya durumuna düşürür. Ben ve benim gibilerin hava almaya, güneşi görmeye bile hakkı yoktur neredeyse. Bizim varlığımız başkalarının keyfini kaçırır. Yeniden yaşama döndüğümüzde istenmeyen insanlar oluruz. Ayı yeniden seyretmeye hakkımız yoktur. Çocuklarımız bile uzaklaştırılır bizden. İnsanlıkla bu güzel bağlarımızı koparılır. Çocuklarımız yaşıyorken yalnızlığa mahkûm ediliriz. Yaralarımızı iyileştirebilecek, bize yardımcı olabilecek, ezik yüreğimizi hafifletebilecek, acı içindeki ruhumuzu dinlendirebilecek tek şey yasaklanır bize.
Sayfa 92
Birbiri ardına acılar gelip hapishanenin kapısını çaldı. Kapılar ardına kadar açılıp acılar içeri alındı. Dostlarımın beni görmesine neredeyse hiç izin verilmedi. Ama düşmanlarım her zaman, istedikleri an bana ulaşabildiler.
Sayfa 91
Mahkûmun hücresinde hep alacakaranlık hüküm sürer, tıpkı kalbinde hep gece yarısı hüküm sürdüğü gibi.
Sayfa 81
Reklam