berumend
@berumend
Reklam
Konu üzerine dünyanın önde gelen uzmanlarından biri olan Profesör Howard Frumkin’in bana daha sonra söylediğine göre, “Elimizde ön sonuçlarda böylesine tesirli görünen bir ilaç olsaydı, o ilacın üzerine atlar, araştırmalara girişirdik. ... Çok az yan etkisi olan, pahalı olmayan, eğitimli ya da lisanslı bir profesyonel tarafindan yazılması gerekmeyen ve tesiri konusunda şu âna kadar önemli kanıtlar toplanmış bir tedavi görüyoruz burada.” Ama araştırmalar için kaynak bulmak çok zor oluyor, diyor Howard, çünkü “modern biyomedikal araştırmaları büyük ölçüde ilaç sanayii şekillendiriyor”. Onlar da bununla ilgilenmiyor, çünkü “doğayla temas halinde olmanın ticarileştirilmesi çok zor”. Satılması mümkün olmadığı için bilmek de istemiyorlar.
1970’lerde Güney Michigan Eyalet Hapishanesi’nde
-büyük ölçüde rastlantı eseri- bu fikirlerden bazıları üzerine bir deney yapılmıştı. Hücrelerden yarısının etrafta uzanıp giden çiftlik arazilerine ve ağaçlara, diğerlerininse çıplak tuğla duvarlara baktığı bir hapishaneydi bu. Ernest Moore adlı bir mimar bu hücrelerde kalan (ve diğer yönlerden aralarında fark olmayan) iki mahkûm grubunun sağlık kayıtlarını incelediğinde, doğal dünyaya bakan grupta olanların fiziksel veya ruhsal rahatsızlık yaşama riskinin yüzde 24 daha az olduğunu bulmuştu.
doğal ortamlara çıkan depresif ya da kaygılı insanların kendilerini daha iyi hissetmelerinin bir nedeni daha olduğunu düşünüyor.
Depresyonda olduğunuzda -Isabel’in kendi deneyiminden bildiği üzere- “artık her şeyin sizinle ilgili olduğunu” hissediyorsunuz.
Kendi hikâyenize, kendi düşüncelerinize tutsak oluyorsunuz: kör, acı bir inatla kafanızın içinde çalkalanıp duruyor bunlar. Depresyon ya da kaygıya kapılmak kendi egonuza esir düştüğünüz, dışarıdan hava almayan bir süreç. Oysa bir dizi bilim insanının gösterdiği gibi, doğal dünyada olmanın doğurduğu yaygın tepki bu hissin tam zıddı: bir huşu duygusu.
Bir doğa manzarası karşısında kendinizin ve dertlerinizin küçücük kaldığı, dünyanın ise kocaman olduğu hissine kapılıyorsunuz. Ve bu his egonun baş edilebilir bir boyuta inmesini sağlayabiliyor.
Şehirde yaşayan insanları bir doğa yürüyüşüne çıkardıktan sonra ruh hallerini ve konsantrasyonlarını ölçmüşlerdi. Tahmin edilebileceği gibi, herkes kendini daha iyi hissetmiş, konsantrasyon düzeyleri daha yüksek çıkmıştı - ama depresyonda olan insanlarda bu etki çok daha yüksekti. Onlardaki artış diğer insanlardakinden beş kat daha fazlaydı.
Reklam