berumend
@berumend
Yaşamak belki de eve dönmektir.
Çıkarken yanına almayı unuttuğun bir duayı, geri dönüp aldıktan sonra, bir mendile sarıp, ceketin iç cebine koyup sonra yeniden dışarı çıkmak için.
Oyuna yeniden katılmak için.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Sokaklar ışıklandırılıyor, barlar, kafeler, alışveriş merkezleri, bilboardlar, evler, her yer ama her yer ışıklandırılıyor ama bakışlardaki karanlık yine de kaybolmuyor. İnsanların üşüyen ruhlarına ışık da teselli olmuyor. Kaçacak yeri yok kimsenin.
Bazı adamlar, kendi mezarlarını gösterişli hale getirmek için harcadıkları parayı bir yoksula vermeye razı vermiyor. Çünkü gösterişli bir mezarın vereceği prestiji yoksulların duasına tercih ediyor.
Bir öğrenciye üç kuruş burs verdiğinde, akaidinden, imanından tut, saçına sakalına kadar o çocuğun hayatına karışma hakkını elinde tutuyor. Nasıl inanacağını nasıl yaşayacağını satın almaya çalışıyor. Çünkü taşradan kopup şehirde zengin olabilmek için bin çeşit dalavereye girmiş. Para, gittikçe imanından bir parça olmuş ve elinden çıkarması zorlaşıyor. Uyuşmuş bir bedeni var ama yaralarının farkında değil.
Konuşmak yaralarımı acıtıyor. Konuşmak bir ip gibi boynuma dolanıyor. Dilim dolanıyor bu sıralar. Sana söyleyebilecek bir şeyim kalmadı.
Sayılabilir her şeyi olağanlaştırıyor insan. Günler, saatler, nabız atışları, doğumlar, ölümler. "Hayret" çocukluk zamanlarında saplanıp kalmış bir ünlemden ibaret şimdi.