berumend
@berumend
Cennete bahçe demek, cehenneme ateş demek cahiller içinmiş. Hiçbir şey o kadar basit değil. Biz zannediyoruz ki insan ölünce çürümeye başlar. Doğru değil. İnsan doğduğu andan itibaren çürümeye başlıyor. İnsanı çürüten ölüm değil, hayattır.
Reklam
Hayatın bir döneminde farkına varmadan kendi ayaklarımızla düştüğümüz ecel gibi bir yer var. Ne ileri gidebildiğimiz ne geri dönebildiğimiz bir yer orası; kocaman bir boşluktan ibaret. Yaşamak için de, ölmek için de geç kaldığımız yer. Zamanın hükmünü yitirdiği bir durağanlık. Birbirine çok benzeyen sokaklarda yön duygusunu yitirince yaşadığımız kaybolma hissi. Bomboş, sessiz, her yere uzak. Her yere, insanın kendi varlığına bile uzak. Bir rüyada konuşmak, bağırmak için ağzını açtığında sesinin çıkmaması hali. Adımların gitgide ağırlaştığı yer. Oraya gelince -savrulunca mı demeliyim?- neden sorusunun bir hükmü kalmıyor. Sen de sorma. Oradaydım.
Kitap her şeyden önce asla sadece çocuk kitabı değil. Bu yaşımda ilk defa duyduğum bilgilerle dolu. E çocuklarımızın bu bilgilere bizden daha erken yaşta ulaşabilecek olması mutluluk verici
. Kitabın içinde bir çok önemli ve başarılı insanın kısa yaşam öyküleri mevcut. O kadar sade ve hoş anlatılmış ki, hem sıkılmıyorsunuz, hem bir sürü bilgi ediniyorsunuz, hem de çizimlere baktıkça içiniz açılıyor. Yazar da çizer de alanlarında iyi işler yapan kişiler olduğundan, bu kitap kesinlikle çocuğunuzun kütüphanesinde olmalı ve siz de ondan ödünç alıp ;) okumalısınız.
İnsan yalnızlığa bir defa düşer, orada kalır.