berumend
@berumend
Tekstil Mühendisi
252 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
Doğadaki hiçbir şey incinebilir olmadan "kendisi olmaz": En güçlü ağacın büyümesi için yumuşak ve esnek filizler gerekir, tıpkı en sert kabuklu kabukluların önce erimesi ve yumuşaması gerektiği gibi.
Aynı şey bizim için de geçerli: Duygusal kırılganlık olmazsa büyüme de olmaz. Esneklik, kararlılık, güven ve cesaret gibi "daha sert" niteliklerimiz bile, eğer özgünse ve sadece kabadayılıktan ibaret değilse, önce bu gerekli, yumuşak aşamadan geçer.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
araştırmalar çocukların utançlarını kaybettiklerinde, duygudaşlıklarını da kaybettiklerini ortaya koymaktadır.
Çocuklar uyanık zamanlarının çoğunu şefkatli yetişkinlerden uzakta geçirdiklerinde, beyinleri rakip bağlanmalar arasında seçim yapmak zorunda kalır: ebeveyn bağlantısının doğal çağrısı veya akran dünyasının siren şarkısı. Ebeveynler yarışmayı kaybederse çocuklar birbirlerine bakmalıdır. Bu da, onların da kaybettiği anlamına gelir. Bütün bunlar olgunlaşmamış ergen ünlüleri sosyal medyada milyonlarca çocuk ve genç tarafından "takip edilecek" -önemli bir ifade- idoller olarak gösteren bir pop kültürünün tatlı sözleriyle daha da şiddetleniyor. Bir önceki çağda, gençler olgun yetişkinleri taklit edecek figürler olarak görüyordu.
Niyetlerimiz ne kadar asil olursa olsun, onları gerçekleştirme yeteneğimiz, kendi erken deneyimlerimizden ve çözülmemiş travmalarımızdan, çocuklarımıza aktarmakla yükümlü olduğumuz sosyal beklentilerden ve yaşamın streslerinden büyük ölçüde etkilenir.
"Kötü bir çocukluk geçiren herkes öfkelidir. İlk başta (erken dönemlerde) kızgın hissetmiş olmalıyım. Sonra onunla bir şey 'yaptım'. Onu dönüştürdüm - neye?
Kendinden nefret etmeye."