B.
@bestegirgin
98 okur puanı
Aralık 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Of, bu kitap beni az önce duvara yavaşça çarptı. Kitabı okuyan hiçbir tanıdığım olmadığı için kimseyle konuşamıyorum o yüzden ben de buraya yazmaya karar verdim.
Kitap çok akıcı, sakin ve sanki arkasında saklanan hiçbir şey yokmuş gibi ilerliyor. Ama kitabın sonunda kocaman bir gerçekle yüzleşmek zorunda kalıyorsun. Spoiler vermek istemiyorum o yüzden üstü kapalı bir şekilde anlatacağım.
Deniz gibi karakterler bende her zaman çok büyük merak uyandırmıştır. Keşke hakkında daha çok şey öğrenebilseydim fakat son 30 sayfada ard arda anlatılan şeyler de beni yeterince sarstı.
Yazar kitabı yazarken bizim resmen Esin yerinde olmamızı, küçük detayları kaçırıp gerçeği göremememizi istemiş. Mükemmel bir kalem. Hiçbir yerde hikayeyi bağlamak için kullanılmış sığ ayrıntılar kullanılmamış. Normalde cin gibiyimdir küçük detayları kaçırmam ama karakterler hakkında verilen bilgiler hem hikayeyi derinleştirecek kadar ayrıntılı hem de kitabın akıbetini son 50 sayfaya gelene kadar anlayamacağımız derecede üstü kapalı.
Of. Gerçekten etkilemiş bu kitap beni, çok fazla şey söylemek istiyorum ama birleştiremiyorum cümleleri.
Tek cümleyle özetleyecek olursam, bu kitap çok iyi kurgulanmış ve sonunda ne olacağını öngöremediğiniz bir polisiye filmi gibi.. Ama bir polisiye kitabı değil tabii.
Şaşırmayı özlemişim, teşekkürler Cahide Birgül hanımefendi…
Reklam
Bu kitaba Popular Science dergisinin Ocak ayı sayısında rastladım ve kitap içeriği hakkında yazılanlar bana bir süredir içsel dünyamda dönüp duran düşüncelerimi hatırlattı. Fütursuzca yazılmış bir
Kitabı doğru zamanda okumanın etkisi büyük. Kendi ritmi içine alıp sakinleştiriyor, sessizleştiriyor. Sessizliği duymanızı sağlıyor.
Bana sessizliği ne kadar sevdiğimi ve özlediğimi hatırlattı. Bir ormanın içinde kıpırdamadan durmanın huzurunu, denizin derinlerine dalıp sadece dinlemeyi, uçsuz bucaksız göklere bakıp huzurla dolmayı ne kadar özlediğimi fark ettim. Bu kitap beni aldı o denizlere, ormanlara götürdü sanki. Gürültü çağında bir nefes oldu.
Sessizlik bana her zaman kendi iç dengemi düşündürtmüştür.
Kitap aynı zamanda kendi iç sesimizden kaçmak için ve bunun böyle olduğunun bilincinde olmadan sosyal medyaya, sürekli arka planda çalan müziklere, karmaşaya, gürülteye kaçmamıza da dem vuruyor. Çok haklı söylemler var.
Sakin bir zamanınızda bir oturuşta okuyabileceğiniz bir kitap olmasıyla da ayrı güzel.
Bu kitabı okuyun ve okutturun!
Yıllarını hayatın anlamını bulmaya adamış bir beyin cerrahının, akciğer kanseri son evredeyken yani ‘son nefesi havaya karışmadan’ , yeni doğmuş kızı için yazdığı ve aynı zamanda kaleme aldığı son satırları..
‘Olur da hayatının bir anında kendinle hesaplaşman, bu dünyada kim olduğunu, ne yaptığını ve yaşamının ne anlam ifade ettiğini sorgulaman gerekirse, ölmek üzere olan bir adama son günlerinde yaşattığın olağanüstü sevinci sakın ola ki küçümseme. Sen bana daha önce hiç tatmadığım bir mutluluk yaşattın; daha fazlasını istemeye hakkımın olmadığı, dingin ve doygun bir mutluluk. Ve içinde bulunduğum şu anda, bu tek kelimeyle muazzam bir şey.’
Bu kitabı okuyun ve okutturun. Öncelikle her tıp öğrencisi, her doktor okumalı. Çünkü kitabın içinde hekimliğe alışma sürecinde yaşanan ahlaki zorluklardan tutun da Tanrı kompleksine kadar her şey mevcut. Hastalarının sorumluluğunu omuzlarında taşıyan başarılı bir hekimin rolünü ve hayatını doktorunun ellerine bırakmış bir kanser hastasının rolünü muazzam bir şekilde anlatmış yazar bizzat bu iki rolü de üstlendiği deneyimlerinden yola çıkarak. Bu kitapta yaşama ait her şeyi bulabilirsiniz. En çok da ölümü...
Gerçek bir hikaye olması ayrı, yazarın yakın zamanda öleceği bilinciyle bu kitabı yazıyor olması ayrı sarsıcı. Öyle yalın öyle samimi yazılmış ki... Felsefeden, dinden, ahlaktan, tıptan, bilimden, edebiyattan en çok da insan olmaktan ve yaşam ile ölümün ayrımına varmaktan yana fazlasıyla doyurucu bir o kadar da uykularınızı kaçıracak bir kitap. O yüzden tavsiyem; okuyun, okutturun.
Felsefi içerikli afilli bir inceleme olmayacak benimkisi, duygulardan ibaret olucak.
Bu kitap beni çok yaraladı. Martin Eden’in hayatı coşkuyla yaşamasına hayrandım. Her düşüşünde daha sağlam bir şekilde kalkışına, asla pes etmeyişine, aşkı bir bütün olarak bedeniyle ve ruhuyla yaşayışına ve onun için her şeyi yapabilecek cesaretine, bilgiye olan açlığına, güzelliğe olan tutkusuna kısacası bütün o coşkulu hallerine hayrandım.
Deli dolu halleriyle küçük bir çocuktan farksızdı gözümde. Üzüleceğini ve kırılacağını biliyordum. Ulaşmaya çalıştığı noktaya geldiğinde hayal kırıklığı yaşayacağını, aradığını bulamayacağını da biliyordum. Çünkü o Ruth’ta olduğunu düşündüğü o saf ruha sahipti. Ruth’ta gördüğü, hayran kaldığı bütün yüce özellikler aslında kendi ruhunun yansımalarıydı, Ruth’a ait özellikler değildi. Bunu geç fark etti ve bütün o duyguları göğsünden çıkarıp attı. Hayattan koptu, bedenden ibaret bir hale geldi.
‘O kitaplar yazılmıştı!’ diye her isyan edişinde, yaşadığı hayal kırıklığını sanki ben yaşamışım gibi hissettim. Ona elimi uzatıp, herkesten uzak, sade ve mutlu bir hayatın mümkün olabileceğini anlatabilmek isterdim. Elimde olsa onu camdan bir kutunun içine koyar ve bütün kötülüklerden korurdum.
Hayattan vazgeçişi belki de beni en çok yaralayan şey oldu çünkü benim için Martin Eden vazgeçmemesiyle, hayata direnmesiyle özdeşleşmişti.
Yine de aksini düşünmeden de edemiyorum.. Martin Eden vazgeçmekte haklıydı belkide, bu dünyada yaşayabilmek için fazla güzeldi.
Reklam