Bir insan yüreğinde hüznü ağırlayabiliyorsa,elinden kolay kolay kötülük çıkmaz.Çünkü hüzün onu mütevazi kılar,mahzun kişi dünyaya karşı hüzün iddiasında bulunmaz,firavunluk taslamaz.
Gerçek şu ki sonsuza kadar yas tutacaksınız.Sevdiğinizin kaybını atlatamayacaksınız ama onunla yaşamayı öğreneceksiniz.İyileşeceksiniz ve acısını çektiğiniz kaybın etrafında kendinizi yeniden inşa edeceksiniz. Tekrar tam olacaksınız ama asla aynı kişi olmayacaksınız.
Çocukluğum boyunca birisi beni merak etsin de arayıp bulsun diye tavan arasına saklandım ama kimse beni aramaya gelmedi, her seferinde ağlayarak indim.
İnsanlar iç güzelliği dikkate alsalar, sevgi ve saygı eksenli bir anlayış oluştursalar hangi problemler çözülmez ki? Sevginin olduğu yerde bütün kötülükler ve çirkinlikler yok olmaya mahkumdur.Tıpkı ışığın olduğun yerde karanlığın, dostluğun bulunduğu yerde de düşmanlığın yok olması gibi…