Betül Gönen
@betulgoneen
Kitap gerçekten çok güzeldi. Aslında kendinize katan öyle mühim şeyler yok. Klasik aşk kitabı. Ama Anna'nın konum değişikliğinden ötürü girdiği ruhsal durumu, yeni ortamı, onlara alışma süresi, Paris'e alışma süresi, onunla beraber Paris'i tanıyor oluşumuz, gittikçe değişik ve bazen saçma olan olayları okuyor olmak inanın insana çok iyi geliyor. En azından bana çok iyi geldi. Tam okul vakti kendini strese soktuğun an okunacak bir kitap. Hatta seri demeliyim.
Eminim bu kitabı okuyan herkes en az bir kere Anna'nın yerinde olmak istemiştir. Atlanta'dan Paris'e gidiyor beklenmedik bi' anda ve beklemediği şeyler yaşıyor. Zaten kim ne zaman beklediği şeyleri yaşadı ki? Güzel şeyler biraz çekişmeli biraz zor yoldan elde ediliyor. Anna'da güzel bir şeyi uzun bi' yola sapıp elde etti.
Eğlendim. Kendime geldim. Hayattan azıcıkta olsa soyutladı. Anna oldum. Yaşadıklarını yaşadım. Üzüldüm ama güldüm. Kötü geçirdiğim zaman kesinlikle elime alıp post-it'lediğim kısımları okuyacağım.
Ayrıca aklımda olmayan bir şeyi yazar beynime listeledi resmen. Fransa'ya gitmek. Paris'e gitmek. Biliyorum birçok kişi Paris'i çok seviyor ama benim öyle bi' ilgim yoktu Paris'e karşı. Olumsuz yorumlara da denk geldim belki ondandır bilmiyorum. Ama Stephanie sayesiyle harbi listeme ekledim. Anna'nın gittiği yerlere gitmek istiyorum. Bu kitabı da yanıma almak istiyorum. Orada okumak istiyorum. St. Clair'i aramak istiyorum. St. Clair bence hepimizin karşısına çıkmalı. Cricket gibi. Ama Cricket, St. Clair'a göre birkaç adım önde. Bilmeyenler için, Cricket, Lola ve Komşu Çocuk'ta geçen bir karekter. Bence bu paragraf "çok şey istiyorsun Sena" oldu, olsundu. Hayaller mutlu olmak için kurulur. Elde etmek için kurulur. Elde edemeyeceğini bilsen de dediğim gibi mutlu olmak için kurulur. Hayaller iyi ki
Bana kalırsa “Lola ve Komşu Çocuk” kitabı bana “Anna ve Fransız Öpücüğü"nden az da olsa daha samimi geldi. Ya da ben yazarın diline alışmaya başlıyorum. Elbette ki diğer kitapta olan rahatsızlığım gibi bu kitapta da birtakım rahatsızlıklarım oldu. Özellikle reşit olmayan bireylerin yaptığı şeyler hiç ama hiç hoş değil. Reşit olsalar bile doğru olmayan şeyler normalmiş gibi gösterilmiş. Normalde izlediğimiz dizilerde ve filmlerde de olan bu şeylerin -örneğin Netflix dizileri- meşrulaştırılarak gösterilmesi uygun değildi. Ama yine de bana Lola’nın ortamı daha samimi geldi. Özellikle de Cricket karakteri gönlümde taht kurmayı başardı çünkü ilk kitabın da karakterlerini temel alırsak Cricket çok efendi ve kibar kalıyor. Aynı zamanda ilk kitabın karakterlerinin bu kitapta da yer alması kitabı sevimli kılmış. Özellikle hoşuma giden ayrıntılardan bir tanesi Lola’nın da gözlüksüz hiçbir şey görememesi. Aynı şey benim için de geçerli olduğundan Lola’yı çok iyi anlıyorum.Dediğim gibi hoşuma gitmeyen şeyler bu kitapta da vardı.
Adından da anlaşılacağı üzere kitap, Anna and the French Kiss serisinin üçüncü ve sonuncu kitabı. İkinci kitabı Lola ve Komşu Çocuk yorumum da hemen şurada. Kitapların çevrilme sırası "Neden?" diye sordurtsa da aralarında karakterler dışında bir bağın bulunmuyor oluşu sorun olmamasını sağlıyor.
Konusu şöyle: Ana karakterimiz Isla, Fransa'da okuyan bir Amerikalı ve lise birden beri Josh adlı karakterimize âşık. Platonik olarak takılıyor elbette. Diş ağrısından ötürü ağrı kesici aldığı ve kafasının bir dünya olduğu gün, oturduğu kafede Josh'a rastlıyor ve bir şekilde ikili konuşmaya başlıyor. Çok tatlı bir akşam geçiriyorlar ve ilerleyen saatlerde Isla'yı eve bırakıyor Josh. Bu olay yaz tatilinde gerçekleşiyor. Kafasının güzel olmasından ötürü oldukça rahat davranan Isla, yaşananları ancak ertesi gün hatırlıyor lakin Josh'ı lise son sınıf başlayana, yani okul açılana kadar görmüyor. Okulda tekrar bir araya gelmelerinin ardından çiftin macerası da bir şekilde başlamış oluyor.
Çok tatlı çıtır çerez bir kitaptı, Isla ve Mutlu Son. Daha iki kitabını okudum lakin Perkins'in her kitabını sanatsal bir konu ile besleme dürtüsü çok güzel. Josh resim çiziyor ve Isla ile beraber yurt dışına, Barselona'ya gidiyorlar. Karakterler ile beraber siz de karış karış geziyorsunuz Barselona'yı. Mimari yapıları inceliyor, sokaklarını didik didik ediyorsunuz. Kitapta en çok hoşuma giden şey bu oldu.
Tadında bir genç yetişkin romanıydı özetle. Lola ve Komşu Çocuk'ta olduğu gibi her karakter nevi şahsına münhasırdı ve mekanlar da bir o kadar titizlikle seçilmişti. Okurken Isla ile beraber siz de âşık olmuş gibi hissediyorsunuz; o kadar yalındı çünkü duygular ve kelimelere dökülüşü. Sözün özü, ben büyük keyifle okudum. Genç yetişkin dalında yumuşak ilerleyişe sahip bir kitap arıyorsanız bu
Yaklaşık dört beş yıl önce, ilk çıktığında kapağı çok hoşuma gitmişti ve hazır internette de indirimde yakalayınca hemen sepete eklemiştim ama o zaman diliminde okuma zevkim büyük bir değişimin eşiğindeydi ve sonrasında da bambaşka türlere kucak açtığımdan dolayı okumayı henüz yeni başardım.
Kitabı beğenmedim, hiç beğenmedim. Fazlasıyla çerezlik bir kitap, bittiğinde ben ne okudum diyorsunuz çünkü yazar hanım okuyucusuna kitap için bir son yazmayı bile çok görmüş. Kitabın giriş bölümü var ama ne gelişme ne de sonuç bölümü var ve bu kitabı tamamıyla zaman kaybı yapıyor.
Benim için bir kitabı güzel yapan şey iyi bir kurgunun yanında estetik bir yazım tarzıdır ama Alice Hakkındaki Gerçek şu ana kadar dilsel bakımdan okuduğum en basit kitaptı. Geceleri gözümden uyku akarken yazdığım günlüklerimdeki tek bir sayfa bile bu kitabın tamamından çok daha estetik. Bu kitap dümdüz yazılmış, hiçbir kelime oyunu yok, hiçbir şiirsellik yok ve dolayısıyla okuyucuyu tatmin eden hiçbir yanı da yok.
Kitap Healy Lisesi’nin dört öğrencisinin ağzından sırasıyla ve parça parça olmak üzere anlatılıyor: Meşhur partiyi veren kız, araba kazasından kurtulan çocuk, eski en yakın arkadaş ve komşu. Bu kişiler Alice hakkında bildikleri ne varsa- iyi ya da kötü- kitap boyunca bunu dile getirmekle beraber zaman zaman içsel bir hesaplaşmaya da giriyorlar çünkü Alice bu oyunun kurbanı. Alice, herkesin kendisine önyargıyla yaklaştığı, yaşadığı yerde yediden yetmişe kadar herkesin diline düşen bir genç kız. Dedikodulara göre Alice tam bir sürtük ve bu okuduğu lisenin tuvaletindeki kapıların arkasında bile yazıyor. Okul takımının yıldız oyuncusu bir araba kazasında öldüğünde ise bu dedikodular kontrolden çıkıyor ve bizler de diğer karakterlerin fikirleri ışığında gerçekleri öğreniyoruz.
Kitabın tek güzel
