Küçükken ‘büyüyünce geçer’ dediğimiz şey şimdi büyüyünce ‘uyuyunca geçer’ diye avutuyoruz kendimizi.
O zamanlar yara aldığımızda büyüklerimiz bizi öyle avuturdu.
Şimdi ise acımızı uyuyunca geçer zannediyoruz.
En azından kısa bir süre de olsa fayda ediyor.
İnsan hep bir telaş içinde yaşar.
Etrafındaki en basit şeylerin farkında olmaz.
Mesela ben bu gece gökyüzüne baktım.
Ne kadar güzel.
Huzur dolu.
Sen hiç gökyüzüne uzuuun uzun baktın mı?
