Etkili ve başarılı bir interaktif web sayfası yaratmadaki başarısızlık, o işe atanan yazılım mühendislerinin saygınlığını sarsar. Web paradigmasının ya da HTML ve JavaScript dilleriyle ilgili paradigmanın temelini çürütmez. Öyle bir projenin başarılı olması için birtakım teknolojilere ihtiyaç vardır ama daha çok zanaatkârlığa ihtiyaç duyulur.
Zanaatkârlık, daha önceden mevcut olmayan eserleri yaratmadaki insan becerisidir. Ancak, normal mühendislikteki zanaatkârlık belirgin biçimde inovasyondan farklıdır. Etkileşime girmenin zevkli olduğu güzel bir web sayfasının yenilikçi olmasına gerek yoktur, bir icat sayılamayacağı kesindir - tıpkı normal bilimin yenilikleri araştırmadığı gibi: Normal bilim, gerçeğin ya da teorinin yeniliklerini hedeflemez ve başarılı olduğunda da hiçbir yenilik bulmaz.
Zanaatkârlık ve estetiğin, bir mühendislik işinin başarısı üzerinde inovasyon kadar ya da ondan daha fazla etkisi olabilir. iPhone'un başarısındaki etkenlerden biri, şüphesiz ki, Jonathan Ive'a atfedilen estetik fiziksel tasarımdır. Şaşırtıcı bir biçimde, Apple bu tasarımı bir icat olarak damgalayarak patentlemeyi başarabilmiştir. Patentte bir hak vardır, onun da tam metni şudur: "Gösterildiği ve tarif edildiği gibi, taşınabilir bir görüntü cihazı için dekoratif tasarım" (Akana vd. 2012). Bence bu, bir icadı neyin oluşturduğuna dair sağduyulu herhangi bir düşünceye karşı yapılan korkunç bir şeydir.
Reklam
Duvarları tuğla cinsinden anlarız, tuğlaları da kristal cinsinden, kristalleri de molekül, vb.
bürokrasi iktidarın saklanma yöntemidir.
Dağılma, iktidar denen şeyin gücünü azaltmıyordu elbette. Hatta iktidar mekanizmaları insanlık tarihinde hiçbir dönemde olmadığı kadar güçlü hâle geliyordu. Ancak, modern öncesi zamanlardan bir farkı oluyordu bu mekanizmanın. Aranacak bir merkez, bulunacak bir köken ve "sorumluluk atfedilecek" bir "kaynak" kalmıyordu artık. Modern mekanizma, ebedi bir erteleme ile sorumluluğu hiyerarşik düzenin hep bir "üstüne" kaydıryor ve bu bitmeyen "üstlerle" giderek kaybedilen bir sorumsuzluk düzeni oluşturuluyordu. İktidar vardı , gücü ve doğrultusuyla çok net hissedilen bir alan yaratiyordu; ancak kılcal damarlara kadar yayılan bu iktidarın bir sorumlusu yoktu artık! Sorumluluk, belirsiz bir hiyerarşik düzenin bizatihi kendisine veriliyor, ancak o sistemin içerisinde "çark" olarak yer alan, en alttakinden en üstündekine kadar kimse iktidar mekanizmasında "yüklü" olan sorumluluğu kendi sırtına almıyordu artık! Modern iktidar ebediyen ertelenebilen bir sorumluluk mekanizması yaratıyordu. Sistemin içerisinde yer alan, ama asla o sistemin "tümünün" bilgisine sahip olmayan, bu yüzden de, sistemin "kötülüğünü" fili olarak yüklenirken, kötülüğün sorumluluğunu üzerine almayan "iyi insanların kötülük yapabildiği" bir mekanizmaydı ortaya çıkan.
