"Sıradan insanın kaderi kendisi ve ailesinin geçimi için gerekli olanların peşinde ömür tüketmektir; o özgür bir zihnin değil, yoksunluk ve yoksulluğun çocuğudur."
"Sıradan insan hayatın mutluluğunu kendi dışındaki şeylere, mala mülke, şana şöhrete, dostlara, cemiyete ve benzerlerine bağlar, dolayısıyla bunları kaybettiği yahut hayal kırıklığına uğratıcı bulduğu zaman, mutluluğunun temeli çöker. Bir başka deyişle onun çekim merkezi kendi dışındadır; her heves ve arzuya bağlı olarak bu mütemadiyen yerini değiştirir."
Bir insanın olabileceği ya da başarabileceği en iyi ve en büyük şeyin kaynağı kendisidir. Bu ne kadar böyle ise o kadar fazla mutlu olacaktır. Dolayısıyla büyük bir hakikatle Aristotales, "Mutlu olmak kendi kendine yeter olmak demektir." der.