Özen
@bgzn
Okuryazar
56 okur puanı
Ağustos 2015 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Hiçbir fantastik öge taşımayan fakat damakta büyülü gerçekçilik tadı bırakan bir dönem romanı Kanını Satan Adam.Mao Zedonglu kültür devrimi yıllarında Xu Sanguan ve ailesinin yaşadıkları realist bir izlekte sunulmuş.Özellikle “Şimdi size ağzımla yemek pişireceğim ve siz de kulaklarınızla yiyeceksiniz.” diyerek çocuklarından tek tek sipariş alan ve kelimelerin ateşinde pişirdiği yemekleri onlara gerçekmiş gibi sunan bir babanın çaresizliği yahut yaratıcılığıyla açlıktan uyuyamayan çocuklarını avuttuğu bölüm beni derinden etkiledi.Toplumsal kurgusuna Yaşamak’ta da hayranlık duyduğum Yu Hua,aslında Çin kültürüne çok da uzak olmadığımızı bu romanında gözler önüne seriyor.Enfes bir roman olmamakla birlikte özellikle diyaloglardaki mizah belki de kara mizah unsurları romanın sürükleyiciliğini artırıyor.Ayrıca kapak tasarımı sade ve etkileyici.Yu Hua’nın bana Çin edebiyatını sevdirdiğini söyleyebilirim.
Reklam
Onca Kitap Varken
Yahudi soykırımından sağ kurtulmuş emekli bir hayat kadını olan Madam Rosa,asansörü olmayan 6.kattaki dairesinde fahişelerin çocuklarına bakarak geçimini sağlar.Baktığı çocuklar içinde göçmen Momo'yla ilişkileri başkadır.Eser,bu ikilinin dostluğu üzerine kuruludur.
Momo'nun gözünden aktarılan eser; sadakat,şefkat,dostluk,iltica gibi kavramları romantize etmeyen bir biçemle sunsa da okuru hüzne boğuyor.
Yüzünü yalayan hayali aslanlar,uyumasına yardımcı olmak için gelen palyaçolar,yalnızlığını gidermek için bir şemsiye giydirerek yarattığı arkadaşı Arthur ile 10'lu yaşlardaki Momo, okurun bünyesinde yadsınamayacak boyutta bir etki bırakıyor.Kitabın son cümlesi aslında tüm hikâyeyi özetliyor:"Sevmeyi bilmek gerek."
Kitabın ilginç olan yanıysa Romain Gary'i dönemin edebiyat otoriteleri kendini tekrar ettiği yönünde eleştiriyor.Romain Gary ise cevap olarak kitaplarını Emile Ajar mahlasıyla yayımlıyor ve bu durum Fransa'da her yazara bir kez verilen Goncourt Ödülünü "Onca Yoksulluk Varken" ile ikinci kez almasını sağlıyor.Eleştirmenler eseri ve yazarını göklere çıkarıyor.Bu isimle yazmaya devam eden yazarın bir iki kitabından sonra eserlerdeki Romain Gary tarzı fark ediliyor.1980 yılında Paris'te yaşamına son veren yazar "Yalnızca kendim olmaktan bıkmıştım." diyerek bu durumun bir meydan okumadan ziyade belki de kendinden kaçış olduğunu itiraf ediyordur,kim bilir.Lakin ister Gary ister Ajar yazmış olsun "Onca Yoksulluk Varken" "İyi ki okumuşum."dediğim onca kitaptan biri olarak kütüphanemde yerini aldı.
AMAT: Günahkârlarla dolu bir gemi.
Henüz üç kitabını okumuş olmama rağmen İhsan Oktay Anar'ın çağdaş Türk edebiyatının en büyük yazarı olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim.Diğer eserlerinde olduğu gibi Amat'ta da kendimi Anar'ın kültürel donanımı karşısında küçülmüş hissettim,ona layık bir okur olmadığım için utanç duydum.Denizci jargonunu mitoloji,felsefe ve tarih sayfalarıyla harmanlıyor.Sonra bu sayfalardan bir yaprak koparıyor,bir gemi yapıyor:AMAT.
Amat'la bulantılı bir deniz yolculuğuna çıkarıyor sizi.Üst kurmaca,ironi,metafor dalgalarıyla sallanırken Amat,temel düzeydeki mitolojik bilginizle gülümsüyorsunuz:Geminin inşasını Marangoz Nuh'un üstlenmesi,savaş borusunu üflemeye sadece 9 yaşındaki İsrafil'in nefesinin yetmesi,Süleyman'ın rüzgâra hükmetmesi...
Karakter yaratmadaki ustalığına duyduğum hayranlığı Amat'la arşa çıkaran
İhsan Oktay Anar, umarım ki hak ettiği o Nobel'i bir gün alır.
Veda Etmiyorum,üç kadın karakter üzerinden Güney Kore tarihinin en karanlık zamanlarını,korkunç bir tarihi trajediyi gözler önüne seriyor.Yarım bırakacağımı düşünerek ilerledim fakat kopukluklara,beyin yakan sonuna rağmen uzun zamandır okuduğum en iyi eserlerden biri olduğunu ve inceleme yazmak için kelimelerimi yetersiz bulduğumu itiraf etmeliyim.Yazarken ağlamaktan hastalandığını sonraları öğrendiğim Han Kang,herkesin empati kurabileceği, bireysel ve kolektif acılarından izler bulabileceği bir hikâye yaratmış.Yazarın betimlemeleri o kadar canlı ki roman boyunca sessizce ve durmadan yağan karda kirpiklerimin buz tuttuğuna,ayaklarımın ıslandığına,bir bebek cesedini ardımda bıraktığıma,gömdüğüm ölü kuşların canlanıp tepemde uçuştuğuna yemin edebilirim.
Henüz okumadıysanız Jeju adasının dondurucu soğuğuna karşı kalın giyinin,mendillerinizi hazırlayın ve sonunda kim ölü kim diri ayırt edebilirseniz bana da yazın.Çok çok soğuk ve ürpertici.
Ben de tüm Gaboseverler gibi büyük heyecanla alıp bir solukta okudum kitabı.Fakat neredeyse tüm kitaplarını okuduğum,en sevdiğim yazar olan Márquez'e ait tek bir dokunuş bulamadım eserde.Hikâye ortalama bir yazarın elinden,zihninden çıkmış gibi.Bir yerde,bir cümlesiyle yamulacağımı umarken bitiverdi kitap.Özetle kimse beni bu kitabı Gabo'nun yazdığına ikna edemez.Zaten kendisi de kitap için şöyle demiş: "Bu kitap işe yaramaz.İmha edilmeli." Keşke çocukları onu dinleseymiş.
Reklam