Yavaş-yavaş sevdim səni,
Hər gün bir az da sevdim.
Ən çox bu qış sevdim səni,
Qarda, ayazda sevdim.
Gör bir nə tez isinişdik
Havalar soyuyanda.
Adamlar qalın geyinib,
Ağaclar soyunanda.
Qar altından baş qaldıran
Çiçəktək sevdim səni.
İstisinə qızındığım
Ocaqtək sevdim səni.
Hələ bu cür sevməmişdim
Ömrüm boyu heç kimi.
Səni sevdim qar üstündə
Yem axtaran quş kimi.
Qorxa-qorxa bu sübh çağı
Nə baxırsan göyə sən?
Deyirsən ki, günəş çıxıb,
Qar əriyir deyəsən…
“Ölmədim” deyirəm,
nə bilim axı, –
Bəlkə də, mən sənsiz ölmüşəm elə,
Qəbirsiz-kəfənsiz
ölmüşəm elə.
Bəlkə də, biz onda ayrılmasaydıq,
Nə mən indikiydim,
nə sən indiki, –
Ayrıldıq, şeytanı güldürdük onda;
Bu ilin
bu ayın
bu günündəki,
Elə bu küçənin bu tinindəki
məni də, səni də öldürdük onda.
Uşaq vaxtı bu günün gəlməyindən - 15 il olmasından o qədər çox qorxurdum ki. Elə bilirdim 10 il, 15il keçsə səni unudacağam, acım azalacaq. Bəli, mən acımın azalmasından da qorxurdum. İndi də qorxuram. Çünki o acı səndan qalan tək canlı olandı, mənimlə birlikdə yaşayandı. Bu 15 ildə necə ki hər anımda sən oldun, o acıda hər an böyüdü mənimlə.
Hə, sən yoxsan deye tam deyiləmm, amma sən nece gormek istəyərdinsə eleyəm.Bir yanım sən getdiyin yaşda qalan balaca qız olaraq qalsa da, bir yanım sənin görmək istədiyin kimi böyüdü. Əslində biz üçümüzdə elə böyüdük.
Çox qisa ömrün olsa bele yaxşı ki, yaşadın ,Ata. Yaxşı ki, mən sənin qızın olmuşam, yaxşı ki, sən mənim Atam olmusan. Təkrar görüşənə qədər sənin üçün həmişə darıxacağam və səni həmişə sevəcəyəm…