Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Mesnevîhan Şefik Can'ın ifadesiyle ;"Mevlânâ , gerek mesnevî-i Şerif 'te gerekse Dîvân-ı Kebîr ' de ve diğer eserlerinde yeri geldikçe ızdırabın insanın olgunlaşması , kemale ermesi için bir vasıta, bazen de bir imtihan olduğunu beyan buyurmuştur....
Mevlânâ, ızdırabın aslında ızdırab değil, ızdırab kılığına girerek gelen bir nimet, bir mutluluk olduğunu ifade etmektedir. Bu yüzden ızdıraba sabretmek, tahammül etmek değil, ızdırabı sevmek gerektiğini bildirmektedir.
Biblioterapide gerçekleşmesi amaçlanan süreç şu şekilde işlemektedir:
1.Özdeşim: Okuyucu, hikayedeki karakter ile kendisi arasında benzerlikler kurabilmelidir.
2. Katarsis: Okuyucu özdeşimden sonra, karakterin hissettiği duygulara ve yaşam durumlarına ilişkin empatik bir bağ kurar ve bu yolla yaşadığı duygusal halin yatıştırılması ve çözülmesi mümkün olur.
3. İçgörü:Okuyucu , metinde tasvir edilen durum/ problem hakkında bilinçlilik kazanmaya başladığında , oradaki karakterin bulduğu çözümü ya da benzerini uygulamaya yönelir.
1. İnsan ciddi bir sorunla karşılaştığında , ilk zamanlar, kendisinin bu sorunu yaşayan ilk ve tek kişi olduğu yanılgısına düşer.
2.Bir problemin yalnızca bir değil, birçok çözümü olabileceğini gösterir.
3.Kişiye problemi hakkında daha serbestçe konuşabileceği bir alan sağlar.
4. Kişinin probleminin üstesinden gelebilmesi için çözüme yönelik bir plan geliştirebilmesine yardımcı olur.
5. Kişinin 'kendilik ' kavramına katkı sunar.
6. Duygusal ve bilişsel baskıyı dindirir.
7. Kişinin kendilik değerlendirmesinde daha dürüst davranmasını destekler.
8. Kişi için dışarıda kendisinden başka ilgilenilecek şeyler bulmasını kolaylaştırır.
9. İnsan davranışı ve dürtüleri hakkında bir anlayış geliştirmesine yardımcı olur.
Biblioterapinin 20. Yüzyılda kuramsal temellerinin oluşmasından çok daha önce, bilimsel bir tedavi aracı olarak " Biblioterapi" terimi ilk kez 1916 yılında Samuel Crothers tarafından önerilmiştir.1916'da aylık yayınlanan Atlantik dergisinde Samuel Crothers , hastaların kitaplar yardımıyla kendi problemlerini anlayabileceklerini ve kendilerine yardım edebileceklerini tartışıyordu ve bu tekniği "Bibliotherapy" olarak adlandırmıştır.