içlerimizde, kimse görmese de doğruyu yapacak bir tanık yaratmak. başkalarının hayatını yaşamak güvenli bir kafestir, kendi hayatını yaşamak ise belirsiz bir orman... gerçek ben, rolün arkasında beklemeye başladı. insan bazen kendini kaybetmeyi,bağ kaybetmeye tercih eder. ve başkalarının beklentilerine göre yaşayan ruh eninde sonunda uyur ama ölmez.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Öldür beni Erlkönig
hepside dostane bir şekilde geldiler. sözlerimin buluşmasına.... ve bana iltifat ettiler. onlar benim sırtıma binmek istediler. ve bu yüzden.. kelimeler bana açıldı ve her varlığın kelime hazinesi. istenen, varlığın tamamı, bir kelime haline gelmek. herşey benimle konuşmayı öğrenmek istedi. bu an ve ben. ve sende onunla birlikte tozdan çıkan toz. bunu bir kez daha yaşamak ister miyim? ve sayısız kez daha mı? aha! hayat bu muydu? harika! tekrar!
Bir düşünelim ki, bireylerin h e m e n h e m e n t ü m b e d e n s e l v e r u h s a l k u s u r l a r ı bu eksiksiklikten türetilebilir: yaşam tarzının düzenlenişinde,günün bölümlenişinde,ulaşımın zamanında ve seçiminde, meslekte ve boş zamanda,emr vermede ve itaat etmede,doğal ve yapa duyguda,yemekte,uykuda ve düşünmede neyin yararlı ve neyin zararl olduğunu bilememek; e n k ü ç ü k v e e n g ü n d e l i k ş e y l e r d e c a h i l olmak ve keskin gözlere sahip olmamak - budur yeryüzünü bu kadar çok kişi iin bir "felaket çayırı"na dönüştüren. Her yerde olduğu gibi bu noktada da insanın a k ı l s ı z l ı ğ ı n ı n söz konusu olduğu söylenmesin: aksine - gerektirdiği kadar ve gerektiğinden fazla akı vardır burada,ancak y a n l ı ş yönlendirilmiş ve dikkati o küçük ve en sıradan şeylerden y a p a y bir biçimde b a ş k a y e r e ç e k i l m i ş t i r.