Tuuba
@biizarif
oku, şâyed sana bir hisli yürek lazımsa. .
Ahh Melody. . Ne çok şey öğrettin bize. .
Anlatımdaki yalınlık, verdiği cesaret verici mesajlar sebebiyle olsa gerek daha genç kesime ithaf edilen kitabı eğitimci kimliğimle okudum. Her yaş grubunun Melody’den öğrenecekleri olduğunu düşünüyorum.
Kaynaştırma öğrencisi olan meslektaşlarım farkındalıkla baktığı kalplerde belki daha güzel izler bırakabilir, dezavantajlı evladı olan aileler sahip oldukları cevherin farkına varabilir, gençler asla pes etmemeyi öğrenebilir. Ve tüm bireyler günlük hayatta bize çok sıradan gelen şeylerin aslında birilerinin en önemli hayali olduğunu farkedebilir.
Daha en başında kitabın içine çekmeyi başaran, boğazım düğüm düğüm Melody’nin samimi çaresizliğine empatiyle tanıklık ettiren yazarın etkileyici kalemine de değinerek şiddetle okumanızı tavsiye ederim!
Reklam
Kitabın başında soyağacını görünce dedim:işler karışacak. Kendim de çıkardım okudukça Buendia’ların şeceresini. Her yeni doğumda kehaneti ortadan kaldırmak istercesine farklı isimler planlanıyor ama isimler Aureliano, Arcadio dan öteye geçemiyor. Okumak isteyenlerden biraz emek istiyor. Ara ara yanına uğranacak bi kitap değil elinize aldıysanız kurgunun hakkını vermek için, serüvene dahil olmak için elinizden bırakmamanız lazım.
Dededen toruna bir yüzyıllık zaman kesiti içinde dönemsel her devrimci atılımın hüsranla sonuçlanması, siyasetin kötü yüzü bugünün güney amerikasını güzel yansıtıyor Marquez. Tasvirlerin kalitesi bizi de Macondo’nun nüfusuna dahil ediveriyor. Buendia’ların yüzyıllık serüveni uyuyup uyansakta kaldığı yerden devam eden bir rüya gibi. Kaçınılmaz yinelemerle tarih devamlı tekerrür ediyor. Yeni gelen her nesil bir şekilde atalarından izler taşıyor. Yeni bir buluş, yeni bir macera, yeni savaşlar..Kendilerine alıştırıp sizi çocuklarına bırakıp gidiyorlar. Ursula ile beraber ölümsüzce tanıklık ediyoruz bu serüvene. Sanki o yalnızlığı okuyucuya yaşatıyor Marquez (:
Bu bir düşüşün değil, ahlaki yükselişin öyküsüdür. .
İyiki mühendislikten istifa edip edebiyat hayatına atılmışsın Fyodor. .
“Bundan önceki bütün edebiyatı gölgede bırakacak bir deha ile karşı karşıyayız.” dedirtmiş Belinski’ye.
Bir kitabı incelerken öncelikle yazıldığı tarihi o döneme ait olayları iyi analiz edebilmemiz gerekir. 50’li 60’lı yılların Rusya’sının aydın kesimiyle halk arasındaki derin uçurum etkiliyor Dostoyevskimizi.. Büyük trajedimiz burdan kaynaklı. Döneminin sosyalist ve devrimci demokrat düşüncesiyle bir polemik içerisinde kaleme almış kitabını. Hayatının son günlerinde bir insan ve bir yazar olarak emelinin Rusya’da ve tüm dünyada ezilen insanlara yardım etmek, “düşünce ve ışık ülkesi”ne giden yolu bulmak olduğunu yazmış. .
Bu birikimler ışığında ortaya çıkan karakterimiz Raskolnikov (annesinin söylemiyle Rodya..) hem kendine hem de herkese sıradan olmadığını olağanüstü insanlar gibi olduğunu basit halkın dokunulmaz kabul ettiği temel ahlak kurallarını çiğneme hakkına sahip olduğunu göstermek istiyor. Zamanla bu başkaldırının insanlık dışı nitelik taşıdığını ilerleme gelişme sağlayıcı hiçbir özelliği olmadığını tam tersine ahlaki çöküşe yol açtığını görerek gerçeği kavrıyor. Gerçek güzelliğin taşıyıcılığını Sonya karakteriyle görüyor Rodya..Kendilerini öteki insanların üzerinde görmeyen , açlığın, yoksulluğun en boğucu koşulları içinde bile hayata ve insanlara ilişkin inançlarını yitirmeyen, ahlaki yapılarında en ufak bir sarsılma olmayan, suçun her türlüsüne karşı derin bir nefret duyan sıradan insanlarda görüyor.
Cinayetten sonra acı çekiyor Rodya..(Raskolnikov’dan daha çok sevmiştim okurken bu söyleyişi) Dostoyevski tam da burada kaleme aldığı karakterinde toplumsal halksal özün üstün geldiğini gözlerimizin önüne seriyor.
Okuduğumuz ahlaki çöküş bir yok oluş değildi.
(Kitap çok kalın olmasına