2015 Nobel Edebiyat Ödülünün sahibi Svetlana Aleksiyaviç'e ait olan İkinci El Zaman, yazarın ödülü alması için yeterli bir neden, bir başyapıt.. Kitapta yaratılmak istenen hava o kadar başarılı yaratılmış, o kadar güzel oluşturulmuş ki kurgular zinciri, daha ilk kısımda , ilk hikayede okuyucuda merak duygusunu canlı tutup 524 sayfalık kitabı okuma gücünü ona verebiliyor. Eser teknik olarak iki ana bölümden oluşuyor. Apokolipsisle Teselli adını verdiği birinci kısım 1991-2001 yıllarındaki Rusya'yı anlatırken, Boşluğun Cazibesi adını verdiği İkinci kısım ise 2002-2012 yılları Rusyasını anlatıyor. Şahıs kadrosu bir hayli kalabalık ve gerçek. Yazar tamamen tanıklardan oluşan bir kadronun uzun uzun monologlarına yer veriyor. Bu açıdan da yeniyi denemiş oluyor. Keza İsveç Akademisi de Aleksiyeviç'e ödülü verirken yazarın "yeni bir edebi tür" yarattığını belirtmiş. Bu özgün dökümanter tarzı aynı zamanda gazeteci kimliğinin de bir parçası, bir yansıması olarak görebilmek mümkün. Sovyetler Birliği'nin dağılışı ve yeni bir Rusya'nın ortaya çıkışını kronolojik olarak tanıkların, bireysel ve ruhsal içe dönüşleri eşliğinde yer yer katarsisler yaşadıkları anları o kadar çarpıcı bir şekilde kaleme dökmüş ki kitap boyunca anlatılan her şeyi yaşamış kadar oluyoruz. Aleksiyeviç empati duygusunu okuyucuda sürekli diri tutmayı başarmış. Kitapta anlatılan; temelde İnsan gerçekliğine yaşadığı onca acıya, kedere, hüzne rağmen nasıl ayakta kalabildiğini, İnandığı değerlere sıkı sıkıya bağlılığını, Özgürlüğe olan inaçlarını, hayal kırıklıklarını, katliamlara, açlığa, baskıya, işkenceye dair insanın İnsan olarak kalmaya çalışması gerçeği ve bir tarafta da oluşturmaya çalıştıkları umutlar bütününe, gelecek hayaline baktığımızda hepimizin de ortak gerçekliği olduğunu görüp, üzülüyor ülkeler ve