Spoiler
"O halde ne yapacağım?" diye ağladı yine ve artık zor cevabı açık seçik biliyordu: Sonuna kadar götürmek. Başka bir yalnız yolculuk ve en kötüsü.
"Ne? Ben, tek başıma, Kıyamet Çatlağı'na falan mı gideceğim?" Daha da çok ürktü ama kararı kesinleşti. "Ne? Ben Yüzük'ü ondan mı alacağım? Divan Yüzük'ü ona verdi."
Fakat cevap derhal geldi. "Ve Divan onun yanına yol arkadaşları kattı ki görev yarım kalmasın. Ve Grup'tan geriye bir tek sen kaldın. Görev yarım kalmamalı."
"Keşke son kalan ben olmasaydım," diye homurdandı. "Keşke bizim Gandalf veya başka biri burada olsaydı. Neden karar vermek için bir başıma bırakıldım sanki? Mutlaka yanlış bir şey yaparım. Üstelik Yüzük'ü almak, öne atılmak falan bana göre değil."
"Ama sen kendin öne atılmadın: sen öne sürüldün. Bu iş için doğru ve yerinde biri olup olmadığına gelince, Bay Frodo da yerinde bir seçim sayılmazdı, Bay Bilbo da. Onlar da kendileri yapmadılar bu seçimi."
"Bizi kendi halimize bırakacaktınız," diye konuşturken duydu kendini Elric. "Size hiçbir kötülük sunmuyoruz barbar. Melnibone, en son ne zaman Genç Krallıklara yönelen bir akın gerçekleştirdi?"
"Bize, varlığınızla kötülük sunuyorsunuz, Beyazyüz. Büyüleriniz var. Gelenekleriniz var. Ve kibiriniz var."
"Bunun için mi buraya geldiniz? Saldırınız bize olan nefretinizden mi kaynaklanıyor? Yoksa zenginliğimiz mi? Kabul edin, kaptan - sizi Melnibone'a açgözlülük getirdi."
"Açgözlülük, en azından dürüst, anlaşılabilir bir özellik. Ama siz yaratıklar, insan değilsiniz. Daha beteri - öyleymiş gibi davranmanıza rağmen tanrı da değilsiniz. Zamanınız geçti, iziniz silinmeli, şehriniz yıkılmalı, büyücülükleriniz unutulmalı."
Elric başını salladı. "Belki de haklısın kaptan."
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Popüler kültürün yorulmak nedir bilmez çarkları sayesinde, günümüzde Yüzüklerin Efendisi destan-yaratımı denen sanatın evrensel anlamda kabul gören bir sembolü konumuna gelmiş ve dünyanın efsanelerden, halk öykülerinden ve peri masallarından müteşekkil, geçmişi asırlara dayanan dağarcığı içinde kendisine haklı bir yer edinmiştir. Fakat Tolkien,in gözünde Bilbo Baggins'in serüvenleri ve yeğeni Frodo'nun çıktığı anıtsal sefer, izleri çok çok uzak bir geçmişe değin sürülebilecek çok daha kapsamlı bir hikayenin parçasından ibaretti.
Galadriel’den Sauron’a sokak ağzıyla “racon”Yüzüklerin Efendisi
”Size diyorum ki Frodo, şu anda sizinle konuşurken dahi Karanlıklar Efendisi’ni sezebiliyor, aklımdan geçenleri biliyorum; en azından elfleri ilgilendiren bütün düşüncelerini biliyorum. O ise hiç durmadan beni ve düşüncelerimi görebilmek için uğraşmakta. Lâkin kapı hâlâ kapalı!”
Tolkien’in, “Sauron’un Gözü”nü tasviri;”:Yüzüklerin Efendisi
“Fakat birdenbire Ayna, sanki görüntü dünyasında bir delik açılmış da Frodo boşluğa bakıyormuş gibi tamamen karardı. Kara çukurda, yavaş yavaş büyüyerek neredeyse tüm Ayna’yı kaplayan tek bir Göz belirdi. O kadar korkunçtu ki, Frodo bağıramadan ve gözlerini ayıramadan, mıhlanmış gibi kalakaldı.
Göz, ateş ile çevrelenmişti fakat kendisi camla kaplı gibiydi, bir kedinin uyanık ve dikkatli gözü kadar sarıydı, ve gözbebeğinin uzunlamasına ince siyahlığı bir çukura, hiçliğe bakan bir pencereye açılıyordu.”
“İyi sabahlar!” dedi Bilbo ve bunda samimiydi. Güneş parlıyordu, çimenler ise yemyeşildi. Ama Gandalf ona şapkasının gölgeliğinden taşan gür kaşlarının altından baktı. “Ne demek istiyorsun?” dedi. “Bana iyi sabahlar mı diliyorsun, yoksa sabahın ben istesem de istemesem de iyi olduğunu mu söylüyorsun, yoksa bu sabah kendini iyi hissettiğini veya bunun iyi olunacak bir sabah olduğunu mu kastediyorsun?” “Hepsi birden,”dedi Bilbo.
