İnsanlardan nefret etmeyi düşünmedim bile...Sadece bir yalnızlık ihtiyacı.
Öyle günlerim oluyor ki etrafımda küçük bir hareket, en hafif bir ses bile istemiyorum.
Zannediyorsun ki, hepimiz birer makineyiz ve evvelden kurulduğumuz gibi işleriz. Bir yerde bir bozukluk oldu mu, derhal orayı söküp atmak lazım!..
En kuvvetli insanın bile bazen ne kadar zayıf anları, istediğinin tam aksini yapmaya mecbur olduğu dakikaları bulunduğunu nasıl inkâr edebiliriz?