Kalbim,ökseye tutulmuş bir kuş yüreği gibi hızlıca çarpıyordu.O beni mahzun zannediyordu.Halbuki değildim.Şimdi, gülemeyecek kadar mesuttum ve saadetimi ciddiye alıyordum.
''Anlıyorum,anlıyorum...Tamamen yalnızım...Ama Berlin'de değil...Bütün dünyada yalnızım...Küçükten beri...''
''Ben de yalnızım ...''dedi.Bu sefer benim ellerimi kendi avuçlarının içine alarak:''Boğulacak kadar yalnızım...''diye devam etti,''hasta bir köpek kadar yalnız...''