Hayatının ziyan olduğunu düşündüğün zamanlarda, bir şansının daha olması ihtimali insana iyi geliyor. Telafi sınavı gibi bir şey, bu sefer sıkı çalışırım kurtarırım diye ümitleniyorsun saf saf.
Vaveyla tekrar başladığında sarılabileceğimiz en faydalı düşünce bizlerin, kimilerinin bizi inandırmak istediği gibi, Eskimolar yahut Avustralya Aborjinleri misali birbirinden uzak, farklı nesillerin üyeleri olmadığımızdır. Zaman ölçeğinde, birbirimizi kardeş saymamız gerekecek kadar yakınız.
Durduk yere sokakta, otobüste, iş yerinde filan
ağlarsanız insanlar delirdiğinizi düşünebiliyorlar ancak cenazeler bu iş için biçilmiş kaftan. Böyle yerlerde kimse size niye ağladığınızı sormaz. Ağlarım da kurtulurum diye düşündüm.