Snelman bu sabır dinine kızıyordu. Hiddetleniyor ve iki şeye çok kızıyordu. Kendisine çeşitli özgürlükler, refahlık ve refah sunan; ama halka ise en alçak ve en ağır ihtiyaca sabretmeyi telkin eden üst tabakalara kızıyordu.
Halk kitlelerine de sabrettikleri için kızıyordu. Akıl tutulmalarına tepki gösteriyordu. Halk kitlelerinin fakirliğe, kaba cehalete, sarhoşluğa, kuralsızlığa, kendi hayatlarının içindeki ve dışındaki pisliğe alışmalarına tepki veriyordu.
Devletlerin gücü ve zayıflığı, milletlerin refah ve fakirliği sadece yöneticilerin kötülüğüne bağlı değildir. Yöneticiler iyi veya kötü de olsalar, kahraman veya zalim de olsalar kendi halklarının birer parçasıdırlar. Milletlerin ruhunu yansıtırlar. Kendi milletlerinin birer ürünüdürler. Halk nasılsa onlar da öyledir. Her halk hak ettiği şekilde yönetilir.
"Yeni zaman yeni şarkıları doğurur." Nesiller her zaman değişir ve yenilenir. Yeni nesiller beraberinde yeni anlayışlar yeni emeller ve istekler getirir ve bu yeni nesillere çoktan geçerliliğini yitirmiş yönetim uygulamalarını zorla kabul ettirmeye çalışmak boşunadır. Yeni neslin hayatının merkezine sağlam, adil ve makul bir devlet yönetiminin temelleri atılmalıdır