Bahçeden kopardığı bir baş lahanayı sofraya koyan insanın basit ve saf mutluluğunu kalbim hissedebiliyorsa, keyfime diyecek yoktur, çünkü o yalnızca lahanayı değil, bütün güzel günleri, onu ektiği o tatlı sabahı, suladığı o tatlı akşamları da sofraya koymuş olur, lahananın büyümesi ona haz verdiği için her şeyin tadına bir anda yeniden varır.
İn de ki: — sevenlerin alnını ölüm eğmez;
Atılın dalgara beklerken sizi adem.
Parlatmasın gözleri ölürken bir damla nem
Elli yıllık ömrümüz hicrana bile değmez!