Puan vermedi·320 syf.·
2026 18. kitabı
Kadın-erkek ilişkilerinin biyolojik, psikolojik ve evrimsel süreçlerini oldukça samimi ve eğlenceli bir dille ele alan bir kitap. Okurken kendinizi sık sık gülümserken yakalayabilirsiniz. Kitap sadece iki cinsiyet üzerine yoğunlaşmakla kalmıyor, homoseksüelliğin doğadaki örneklerine değinirken, Homo sapiens özelinde neden var olduğunu ve genetik olarak nasıl aktarıldığına da ışık tutuyor. "Cinsiyet yoktur" ifadesiyle başlayan bölümünde ise kadın ve erkek cinsiyetlerinin birer kutup noktası olduğunu ancak aslında cinsiyetin bu kadar keskin ve belirgin çizgilerle ayrılmadığını vurguluyor. Cinsiyet işaretlerinin sadece genital bölgelerden ibaret olmadığını, bedene yayılmış birçok gösterge ve özellikle beyinde yer alan cinsiyet bölgeleri üzerine yapılan araştırmalarla destekleyerek sunması, cinsiyet ve cinsel yönelimlere dair bakış açısına pozitif bir katkı sağlıyor.
Çokeşlilik, sadakat, evlilik, aşk, seks ve ebeveynlik gibi birçok kavramı, genlerin bu olguları var etmedeki etkisi üzerinden okumak isteyenler için harika bir kaynak. Kitabın herhangi bir savunusu, keskin bir görüşü veya dayattığı bir iddia yok. Bilimsel araştırmalar ve gözlemler ışığında hazırlanan bu çalışma, kendimizi ve ait olduğumuz türü anlamak adına oldukça faydalı.
Kitabı bitirirken aklıma Var Bunlar dizisinden bir sahne geldi: "Dünyayı hormonlar yönetiyor." Bunu da buraya not düşeyim. :)
Bu kitabı anlatmak gerçekten kolay değil çünkü içeriği birkaç cümleyle özetlenebilecek kadar dar bir alana sıkışmıyor. Daniel Levitin, modern dünyanın bizi her gün maruz bıraktığı bilgi yükünü, sürekli karar vermek zorunda kalışımızı ve bunun zihnimizde oluşturduğu yorgunluğu ele alıyor. Ancak bunu yaparken klasik kişisel gelişim kitaplarında olduğu gibi yalnızca tavsiyeler sıralamıyor beynimizin nasıl çalıştığını, dikkatimizin nasıl dağıldığını ve neden bazen en basit şeyleri bile unuttuğumuzu bilimsel araştırmalarla açıklıyor.
Kitabı okurken en çok dikkatimi çeken şey, yazarın her iddiasını sağlam temellere dayandırması oldu. Anlatılan hiçbir konu havada kalmıyor. Günlük hayatımızda sıradan kabul ettiğimiz birçok davranışın aslında zihinsel enerjimizi nasıl tükettiğini öğrenmek oldukça ilgi çekiciydi. Özellikle karar yorgunluğu, dikkat yönetimi, bilgi depolama biçimimiz ve beynin sınırlı kapasitesi üzerine anlattıkları uzun süre düşündüren türden.
Not aldığım ve altını çizdiğim yerlerin sayısı tahmin ettiğimden çok daha fazla oldu. Çünkü kitap yalnızca bilgi vermekle kalmıyor, aynı zamanda insanın kendi yaşam düzenine de farklı bir gözle bakmasını sağlıyor. Çoğu zaman unutkanlığımızı, dağınıklığımızı veya odaklanma sorunlarımızı kişisel bir eksiklik olarak görüyoruz. Oysa yazar, beynin belirli sınırları olduğunu ve bu sınırları anlamadan verimli olmaya çalışmanın bizi gereksiz yere yorduğunu anlatıyor.
️Kitabın sevdiğim bir diğer yanı ise teoride kalmaması oldu. Beynin çalışma prensiplerini anlattıktan sonra bunları günlük hayata nasıl uygulayabileceğimizi de gösteriyor. Eşyalarımızı düzenleme şeklimizden zaman planlamasına, yapılacaklar listelerinden bilgi yönetimine kadar pek çok konuda uygulanabilir öneriler sunuyor. Fakat bunu "hayatınızı değiştirecek 10
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Çok geniş kapsamlı bilimsel bir inceleme olmuş. Muzaffer Özdağ'ın konumu itibariyle 60 darbesi öncesi çok detaylı incelenmiş. Kitabın Osmanlı dönemindeki ilişkileri de kapsaması çok farklı bir bakış açısı kazandırmış.
Vakit Kaybı
Bağlanma'yı bitirdim ve hâlâ ne öğrendiğimi anlamış değilim. Kitabı elime aldığımda bağlanma stilleri konusunda derinlikli bir analiz bekliyordum. Ama 239 sayfa boyunca aslında üç kavramın (güvenli, kaygılı, kaçıngan) etrafında dönüp duran, sürekli aynı örnekleri farklı isimlerle tekrar eden bir metinle karşılaştım.
Her bölümde aynı şablon: bir vaka anlatılıyor, "işte bu kaygılı bağlanma stilinin tipik bir örneği" deniyor, sonra bir sonraki bölümde neredeyse birebir aynı senaryo, sadece kahramanların isimleri değişmiş şekilde tekrar karşıma çıkıyor. Sanki yazarlar bir fikri olabildiğince çok sayfaya yayma derdindeymiş gibi hissettim.
Asıl can sıkıcı olan şu: kitap sürekli "bilimsel araştırmalara dayanıyor" vurgusu yapıyor ama gerçek bir derinlik sunmuyor. Bağlanma teorisinin kendisi ilginç ve değerli bir çerçeve, fakat bunu zaten bir makaleyle, hatta birkaç paragrafla anlatabilirlerdi. Kitap boyunca aynı cümleleri farklı kelimelerle yeniden yazıp durdular: "kaygılı bağlananlar onay arar", "kaçıngan bağlananlar mesafe koyar" — bunu kaçıncı kez okuduğumu saymayı bıraktım.
Pratik öneriler kısmı da aynı sorunu taşıyor: somut, uygulanabilir adımlar yerine genel geçer tavsiyeler ("ihtiyaçlarını net ifade et", "iletişim kur") sayfalarca tekrarlanıyor. Bir öz-yardım kitabından beklediğim, beni gerçekten düşündürecek, yeni bir bakış açısı kazandıracak içerikti; bunun yerine aynı testi, aynı listeyi, aynı vaka analizini defalarca okudum.
Sonuç olarak; konsept güçlü, ama kitap bu konsepti gereksiz yere şişirilmiş, tekrara boğulmuş bir hale getirmiş. Bağlanma stillerini merak edenler için bir özet makale muhtemelen aynı bilgiyi çok daha az zaman kaybıyla verir.
"Mutluluk aranmaz, öğrenilir."1K
"Mutluluk aranmaz, öğrenilir."
Özgür Bolat’ın kitabının kapağında yer alan bu iddialı söz, gerçekten de çok çarpıcı. Zira çoğumuz —ben de dahil— mutluluğun sonradan öğrenilebilecek bir şey olduğunu düşünmeyiz.
İşte bu noktada yazar bizlere bambaşka bir bakış açısı sunuyor. Üstelik bunu yaparken de tamamen bilimsel araştırmalardan ve deneylerden yardım alıyor. Bu durum anlatılan her şeyin altını dolduruyor ve okuyucuya "Evet, bu sadece bir tavsiye değil, kanıtlanmış bir gerçek" güvenini sonuna kadar hissettiriyor.
Mutluluğun tanımı ile başlayan bu kitap, "Nasıl mutlu olurum?" sorusuna dair bilimsel veriler ışığında birçok kıymetli ipucuyla devam ediyor.
Eğer siz de mutlu olmayı ve mutlu nesiller yetiştirmeyi istiyorsanız bu kitaba kesinlikle bir şans verin derim. Çünkü kitap bize mutluluğun varılacak bir istasyon olmadığını harika bir şekilde gösteriyor.
Peki sizce mutluluk bir hedef midir yoksa bir süreç mi? Yorumlarda buluşalım!
Depresyon ve tedavisi üzerine farklı bir bakış·136 syf.·
9/10
2026 19. kitabı
Depresyon ve antidepresanlara ilişkin ilk kitap diyebilirim. Kitap bilimsel dille yazılmış ve atıfların bolca yer aldığı, psikiyatri ve ilaç terminolojisi yoğundur. Antidepresanlarin kullanım amacı, amacı dışına çıkması ve uzun vadeli zararları üzerinde durulmaktadır. Kitapta en çok dikkatimi çeken 1950lerde hastalık ve ilaç kullanımı çok azken ilaç endüstrisi ve psikolog ve psikiyatristler aracılığıyla hastalık sayının( birkaç depresyon çeşidi teşhisi varken, bu sayının artmış)ile ilaç kullanımının artırılması. Gündelik yaşamın içinde karşılaşılan stresler, mücadeleler, yakınmalar için ruh hastalıkları birimine giden insanlara veya insanların kendilerince doktora gitmeden farkındalıkla veya olmayarak antidepresan ilaçların kurtarıcı olarak sunulması/alınması. Kitap herkese hitap etmemekte, konuya ilgi duyanların farklı bakış açısı görmek isteyenlerin okuyabileceği türden kitaptır. Akademik dille yazıldığından yavaş yavaş okunacaktır. Antidepresanlar hakkında bilgilendirici kitaptı. Farklı bir bakış açısı isteyenler için keyifli okumalar dilerim.