Ama şimdi tam da buna ihtiyacım var: Bir çocuğun dünyanın alabildiğine basit olduğu yollu kör inancına, kötü bir niyetimin olmadığına, bunların hiçbirinin benim hatam olmadığına inanmaya.
İçten içe, Athena'nın benimle görüşmeyi tam da bu yüzden, onunla rekabet edemediğim için sevdiğinden şüphelendim hep. Dünyasını anlıyorum, öte yandan bir tehdit teşkil etmiyorum, başarıları benim o kadar uzağımda kalıyor ki zaferlerini yüzüme çığırırken kendini kötü hissetmiyor. Davayı baştan kaybettiğini bildiği için üstünlüğümüze meydan okumayan bir arkadaşımız olsun istemez miyiz? Kum torbası muamelesi yapabileceğimiz birine ihtiyaç duymaz mıyız hepimiz?