@martiyayinlari n dan Sonsuz Karanlık Merrıck kitabı #okudumbitti. Anne Rice'ın okuduğum ilk kitabıydı. Doğru kitaptan mı başladım bilmiyorum ama anlatımını sevdim, koca koca seriler halinde okuduğum vampir kitaplarından farklı ve onlardan daha ağırdı tarz olarak. Çok uzun zamandır vampir kitabı da okumuyordum, böyle bir başlangıç şahane oldu.
Baştan sona dönüştürülmesiyle genç bir bedene sahip olan David Talbot un gözünden okuyoruz olayları. Çok güçlü bir vampir olan Lestat'ın kanıyla dönüştürüldükten sonra bu bedene sahip olan David ruhani olaylarla ilgileniyor ve kendisine yardım edebilecek, kendisi gibi özel güçlere sahip olan tek kişi eski aşkı Merrick. Kendi aralarında bile ayrıldıkları türler, ırklar, çok güzel açıklanmış. Biraz tırsmamı sağlayan, detaylara bolca yer verilen kitap İlgilenenlere tavsiyemdir.
Keyifli okumalarınız daim olsun...
•Yazarın kalemiyle bu kitapta tanıştım ve ilk kitaptan bu kadar seveceğimi düşünmüyordum. Anlatım dili çok akıcıydı; sayfalar ilerledikçe hiç zorlamadan içine çekti. Bir noktadan sonra sadece okumuyordum, Era’yla birlikte o dünyanın içinde yürüyormuşum gibi hissettim.
•Bu kitap bana sınırlar, sırlar, korkular ve gerçek sandığımız şeylerin ne kadar kolay yıkılabileceğini verdi.
•Ve Yuva… Daha ilk sayfalardan iyi bir yer olmadığını hissediyorsunuz zaten. İnsanların sorgulamaması, sınırların dışını sadece korkuyla bilmesi, merak etmenin bile yanlış gibi öğretilmesi… Her şey o kadar normalleştirilmiş ki bir noktadan sonra bunun ne kadar rahatsız edici olduğunu daha çok hissediyorsunuz. Güvenli görünen ama temeli sırlar ve yalanlarla kurulan bir düzen vardı.
•Era...
Bir kayıptan sonra artık orada kalamıyor.
Sınırların dışına çıkıyor.
Bilmediği bir ormanda yaralı kalıyor.
Ve Rans geliyor.
Hikâye tam olarak burada başlıyor.
•Kitap başlarda daha sakin ilerliyor ve her şey hemen açılmıyor ama bunu hiç olumsuz bulmadım. Serinin ilk kitabı olduğu için dünyanın kurulmasını, karakterleri tanımayı ve bazı sırların zamana yayılmasını anlayabiliyorum. Ama sonlara doğru öyle şeyler oldu ki… bir noktadan sonra sayfalar çok daha hızlı akmaya başladı. Olayların asıl orada başladığını hissettim ve kitabı elimden bırakmak istemedim. Şu an ikinci kitaba hiç ara vermeden geçmemin sebebi de biraz bu sanırım.
•Ve Era… Benim güçlü güzel kızım. Sanırım onu sevmemin sebebi hiç korkmaması değildi. Korkmasına rağmen ilerlemesiydi. Hayatı boyunca doğru bildiği şeylerin bir anda değişmesini, kendini, yaşadığı yeri ve insanları yeniden anlamlandırmaya çalışmasını okumayı çok sevdim. Bazı anlarda ona sarılmak, bazı anlarda sadece yanında oturmak istedim. Çünkü güçlü olmak bazen hiçbir şey
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kürk Mantolu Madonna mevsimi hiç bitmiyor
Bazı kitaplar vardır, hikâyesini bilseniz de tekrar tekrar okumak istersiniz. Kürk Mantolu Madonna benim için tam olarak böyle bir kitap. Kaçıncı okuyuşum olduğunu bilmiyorum ama her seferinde farklı bir ayrıntı yakalıyor, farklı bir duyguyla bitiriyorum.
Bu kitap sadece bir aşk hikâyesi değil; yalnızlığın, anlaşılmamanın, insanın kendi içine kapanışının hikâyesi. Raif Efendi'nin sessizliği ve kırılganlığı, Maria Puder’in özgürlüğü ve güçlü duruşuyla birleşince ortaya unutulmaz bir eser çıkıyor. Sabahattin Ali, en derin duyguları bile sade bir dille anlatmayı başarıyor.
Kitabı her okuyuşumda en çok etkilendiğim şey, karakterlerin ne kadar gerçek hissettirmesi. Sanki bir roman okumuyor, bir insanın iç dünyasına misafir oluyorsunuz. Belki de bu yüzden yıllar geçse de etkisini kaybetmiyor.
Kürk Mantolu Madonna, bende her seferinde aynı hissi bırakıyor: Bazı insanlar, bazı duygular ve bazı kitaplar unutulmuyor. Bu yüzden dönüp dolaşıp yeniden onun sayfalarında buluyorum kendim
Onun sayesinde...
Öncelikle söylüyorum ki okuduğum açık ara farkla en iyi kitaplardan biri. Okurken yaşadım, yaşarken okudum bu kitabı. Kaç kere başa sardığımı bile unuttum. Her seferinde aynı lezzet ve güzelliği veriyor. Tamam kabul ediyorum kalbimin bir kısmı da yine bu kitaba ait. Kimseye açıklayamadığım duygularımı bu kitaptaki karakterlerde görmek yalnızlığımı bir nebze olsun unutturduğu için hem yazara hem kitaba hem de bütün fellowshiplere çok çok çok teşekkür ederim. Bu kitap olmasa bu kadar harika insanlarla bir araya gelemezdim. Bu kitap olmasa asla yolum kesişmeyecekti bu yoldaşlarla. Kitaptaki her karakter benim hem arkadaşım hem yoldaşımdı evet. Bazı insanlar şey diyor, "Ya onlar gerçek bile değil!" Dostum... Gümüş Yürek oku...
Bilmiyorum bazı insanlar hani derler ya benim için kıymeti çok farklı. Açıkça söyleyim ben Damla'ya önyargı duyarak başladım ilk. Bence bir yazar karakteriyle ya da kişiliğinden önce yazdıklarıyla insanın sevgisini kazanmalı. Yazdıklarının önüne geçmemeli. Yazar demek yazılarıyla meydana gelen kişi demek benim için. Bende tam olarak buna tanık oldum ve ön yargımı ilk defa böylece kırmış bulundum. Duygularımı pek dile getirebilen bir insan olmasamda bu kitap bana bunuda yaptırdı. Karanlıkta yanımda ışık, yolumu kaybettiğimde arkadaşım oldu. Umarım benim gibi yalnız olan daha nice insana yol ve ışık olur. Yol sizden yana olsun dostlarım...
Bir Kutu Kitap Mayıs ayı aboneliğimden çıkan kitaplardan biri oldu. Her ay gelen kitapları incelerken kapak tasarımına bakıp ‘bu kitap güzele benziyor’ veya ‘bu kitap hiç beni sarmayacak gibi’ tarzında yorumlar yaparım kendi kendime. Mayıs ayında bu kitap benim için ‘hiç sarmayacak’ olan kitaptı, lakin şu an inceleme yazıyorum. Beni şaşırttığı için mutluyum.
Kitap ilk başta zaman yolculuğunu anlatıyormuş gibi görünse de aslında geçmişe gitmekle değil, kalpte yıllarca taşınan pişmanlıklarla ilgileniyor. Çünkü insan bazen kaybettiği şeyi değil, ona söyleyemediği son cümleyi özlüyor.
Kitaptaki karakterler geçmişe döndüklerinde kaderlerini değiştiremeyeceklerini biliyorlar. İçlerinde yine de bir ‘acaba?’ içeren bir umut olsa bile hiçbiri hayatını yeniden yazmaya çalışmıyor. Onların aradığı şey çok daha içten bir şey. Bir teşekkür, bir özür, bir veda ya da yıllardır içlerinde sakladıkları birkaç kelime oluyor. Bu yüzden kitap boyunca en çok hissedilen duygu burukluk oluyor. Çünkü okurken insan kendi hayatında yarım kalmış şeyleri de hatırlıyor.
En çok hoşuma giden şeylerden biri kitabın büyük acıları değil küçük eksiklikleri anlatması oldu. Çoğu zaman insanı kıran şey yaşanan felaketler değil, zamanında söylenmeyen sevgi sözcükleri oluyor. Sevdiğimiz insanların hep yanımızda kalacağını düşünerek ertelediğimiz her şey, bir gün içimizde ağır bir yük haline gelebiliyor. Kitap da bunu oldukça sade ama etkili bir şekilde gösteriyor.
Yazarın anlatımı çok gösterişli değil. Cümleleri edebi oyunlarla dolu değil. Ama bu yüzden duygular daha doğrudan ulaşıyor. Okurken sürekli gözyaşı döktüren bir hikaye de değil, daha çok insanın içinde yavaş yavaş büyüyen bir sızı bırakıyor. Sayfalar ilerledikçe fark ediyorsun ki aslında hepimiz hayatımızda bir kez olsun geçmişe dönmek istemişiz.
Doyamadım yazarın beğenemediğim kitaplarını okumaya :) Sanırım hala içimde beğendiğim kitapları nedeniyle illa hepsini okuyup ya kötü kitapları var ama çok güzel kitapları da var diyebilmeye çalışıyorum. Ama maalesef buda gol değil yine bi ofis romantizmi bay ukala kendini beğenmiş küçük dağları ben yarattım Ceo Harrison ın kahve alırken karşılaştığı ve etkilendiği Adrea nın taze aldığı yeni şirkette ki eski patronun asistanı olduğunu öğrenmesi şirketin geçiş sürecinde yaşadıkları çatışmalar tabii ki birbirlerinden etkilendikleri için yaşadıkları yakınlıklar sonra onları inkarlar bi ayrılık tekrar barışma ve kapanış. Bilmiyorum ben mi çok alışmışım bu tarz kitaplara yoksa kitap cidden mi çok basitti siz de okursanız yorum yazın ki karar verebilelim :)
