Nihan KAYATÜRK ÇİÇEK
@biniyanvardi
Yüz yüze ve online olarak, hem çocuklarla hem de gençler ve yetişkinlerle felsefi diyalog temelli atölyeler düzenliyorum.
Çalışmalarımı ve güncel projelerimi Instagram üzerinden de takip edebilirsiniz:
︎ @nihankayaturk.p4c
Şu anda okuduğu kitaplar
Nihan KAYATÜRK ÇİÇEK
, bir kitap okudu6/10
28 günde okudu
·Okunma: 25 Nisan 2026 18:49
·2026 11. kitabı
·
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
'Bir Kahve Bir Kitap' serisinin bu haftaki konuğu Jean Paul Sartre'ın Varoluşçuluk akımını tanıtıp savunduğu bu yapıtı.
Sartre der ki; "İnsan kendini ne yaparsa odur." Kendi hikayemizin tek yazarı olduğumuzu hatırlatan, pasiflikten aktif bir yaratıma davet eden bu eser, her okurda farklı karşılıklar bulan bir felsefenin temel metnini (Varoluşçuluk Bir İnsancılıktır / Sartre) ve bunun yanı sıra Gaéton Picon ve Laffont Bompiani’ nin Varoluşçuluk’a ilişkin incelemeleriyle P. Naville’in Sartre’la yaptığı konuşmayı içeriyor. Kendi değerlerimizi yaratma sorumluluğunun ağırlığı ve o meşhur "özgürlüğe mahkumiyet" hissi... Kendi anlamını kendi inşa etmek isteyen her özgür ruhun yolunun kesişmesi gereken bir metin.
Yaşam genç kadının tüm düş gemilerini, gerçeğin sivri kayalarına çarparak parçalamış; fakat deliliğin güneşli fantastik adacığında tüm yelkenli gemileri , yelkenlerini şişiren rüzgarın şarkılarını söyleyerek limana ulaşmak için yarışmakta.
“Ölüm Ne Yana Düşer ya da hayat benim neyim oluyor?”
Bu kitabı bir bit pazarında bulmuştum. Açıkçası beni içeriğinden önce kapağı yakaladı. Ama sayfaları çevirdikçe mesele sadece estetik değil, doğrudan zihinsel bir davet haline geldi. Metin; farklı kültürlerin ölüm anlayışlarını, ölümden dönme deneyimlerini ve ölüm sonrası tasavvurlarını yan yana getirirken, aslında tek bir şeyi zorunlu kılıyor: Ölümü düşünmeden hayatı tanımlayamıyoruz. Biraz “müdahil” ve kitapla genelde (kurgusal bile olsa) tartışan bir okur olarak en çok ilgimi çeken bölüm, ölümsüzlüğün karşı savı oldu. Çünkü mesele burada romantik bir “sonsuz yaşam arzusu”ndan çok, şu soruya dönüşüyor: Eğer ölüm olmasaydı, hayat hâlâ anlamlı olur muydu?
Belki de hayat, tam da ölümle sınırlandığı için “değer kazanan” bir süreçtir.
