sokaklar,sokak çocukları için geceleri aydınlanır,gündüzleri ise karanlığa gömülürdü. geceyi aydınlatan sokak lambaları, insanların kalbinden daha sıcak ve aydınlıktı, bu yüzden o çocuklar kendilerini geceye daha fazla ait hisseder, gündüzleri ise kalpleri karanlığa bulanmış insanlardan bir adım daha uzaklaşırdı.
Ömer ağır ağır başını çevirdi, bir felaket haberi veriyormuş gibi:
"Şurada genç bir kız oturuyordu, gördün mü?" dedi.
"Görmedim, ne olmuş?"
"Şimdiye kadar ben de görmemiştim!"
"mesela herhangi bir gün müthiş bir iç sıkıntısı seni boğar.hayat sana karanlık,manasız gelir.insan,biraz evvel senin zırvaladığın gibi felsefeler yapmaya başlar.hatta yavaş yavaş onu da yapamaz ve canı ağzını açmayı bile istemez.hiçbir insanın,hiçbir eğlencenin seni canlandıramarayacağını sanırsın.hava sıkıcı ve manasızdır.ya fazla sıcak, ya fazla soğuk, ya fazla yağmurludur.gelip geçenler suratına salak salak bakarlar ve on para etmez işlerin peşinde, bir tutam otun arkasından koşan keçiler gibi dilleri bir karış dışarı fırlayarak dolaşırlar. aklını başına derleyip bu pis ruh haletini tahlil etmek istersin.insan ruhunun çözülmez düğümleri bir muamma gibi önüne serilir. kitaplarda okuduğun depresyon kelimesine bir cankurtaran simidi gibi sarılırsın. çünkü nedense hepimizde, maddi olsun, manevi olsun,bütün dertlerimize bir isim takmak merakı vardır, bunu yapamazsak büsbütün çılgına döneriz."