Her şey çok değişti. Eskisinden memnun değildim tabi ama hiçbir zaman istediğim bu değildi. Bi evin içinde olmayı klasik bir kış akşamı çay içmeye misafirliğe gitmeyi unuttum en son hatırladığımda bi 10 yıl oluyordur. Direkt kampüs değildi akraba mahallesiydi ekmek almaya giderken sabah 6 da bütün esnafla selamlaşırdım babama selam söylerlerdi. Babannem balkonda radar gibiydi öte sitedekiler bile yan komşu gibiydi bütün mahalle altlı üstü gibiydi. Bizimkiler dizisi gibiydi. Hepsi didişir ama bir bütünün parçası olmayı kabul ederdi. O dünya nerde kaldı neden kaldı. Bu yaşadığımız hayat mı, hep böyle mi olacak. Ama artık akşam yemeği hazırlamaya üşenip dışardan söyleyenler topluluğundan duygusal açlığımız doyurmasını nasıl bekleriz. Hadi bir gün desek ki oldu ya evlendik mutluyuz çocuklarımız var birbirimizle oturup kalkıyoruz gittikçe çevremizi genişletiyoruz geçmişe özeniyoruz diyelim. Aynı şey değil ki ben annemin adıyla çağrılmak istiyorum. Çocuk olamadan gençliğin farkına varamadan gözünü kapatıp açıp kendimi bulduğum halde fatura ödemek istemiyorum. Yapabilirim ama istemiyorum.