İnsanların bir köşeye çekilip kimseye bulaşmadan yaşamak gibi bir hakkı vardır. Bu köşe istediği kadar köşe de olsa bu başkalarını ilgilendirmez. İnsan bir şeye karışmadan, hiç kimseyi rahatsız etmeden, kendini ve sınırlarını bilerek yaşayamayacak mı?
Bir gökyüzü olsaydın
uçmayı bırakmazdı hiçbir kuş.
Bitmezdi güneşle bulutun kavgası.
Geceyle gündüzü çırpardı gözlerin.
-Gözlerin ki kaçak dövüşlerin ustası-
Beni mahreğinde kirli bir ay bil,
solmuş, sararmış ve tutulmuş...
Bir gökyüzü olsaydın
uçmayı bırakmazdı hiçbir kuş.
Kirpiğinde onca ıslak telaş,
omzunda ağır bir öpücük...
Dilersen yedi iklimi dolaş.
Yoluna revan olan bir baş
ölümü taşır cebinde.
Çünkü ölüm, düğüne dönüşür ellerinde.
Ellerinde doğar hüzünlü zelzele.
Yüreğim ki yerinden oynamayan bir taş,
ufalanır her sallantıda ve kopar velvele.
Kirpiğinde onca ıslak telaş,
Omzunda ağır bir öpücük...
Kapında köle bil beni,
yolunda yoldaş
Sevgim kocamandır, dünya küçücük.
Birbirine söz vermiş ruhlar bulurmuş birbirini
Ve hazır olmayana görünmezmiş hiçbir şey
Her yürek kendi şarkısını söylese de
Aşıklar yürek atışından tanırmış diğerini...