Ne çok şey öğretir hayat bize ; en çok da direnmeyi, bazen alışmayı, bazen de umursamamayı, bazen bağıra bağıra susmayı, kendine yaslanmayı, kimseye güvenmemeyi, dik durmayı... Kalabalığın "güzelliğini" yalnızlığın "gücünü" ama en çok herkese 'hiçkimse olarak bakabilmeyi' ve son olarak da.. "bu da geçer yahu" diyebilmeyi...
Sorun buydu. Suyu berraklaştırmaya çalışırken bulandırmak. Herkes arıyor, ama daha karışık, daha aykırı, daha bulanık şeyler buluyor, aradığından uzağa düşüyordu...