nazenin
@birnazeninblog
Öğretmen
117 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Ah Mücellâ..
Kendi hayatında söz sahibi olmayan, herkese koşan ama kendisine varamayan, hayatını yalnızca uzaktan bir göz gibi seyreden Mücellâ..
Hayatı adeta penceresinden seyretmeye gelmiş, kendisine çizilen yolu büyük bir uslulukla kabul edip bu yoldan bir adım dahi öteye geçmeyi aklının ucuna getirmemiş, kendini bildi bileli çeyiz işleyen bir genç kız Mücellâ. Adım adım hayattan çekilirken bunu neredeyse hiç fark etmeyen.
Neyi beklediğini bilmeden bekleyen.
Derken günün birinde kıyısında kaldığı hayata son bir çabayla dönmek isteyen..
Mücellâ hayatın içinden çekilişini bir kayıp gibi değil de “olması gereken” gibi yaşıyor hep. Ne bir isyanı var ne de yüksek sesli bir şikâyeti. En sarsıcı tarafı da bu zaten: hayat elinden alınmıyor, hayatı kendisi yavaş yavaş bırakıyor.
Mücellâ bir karakterden çok, bir hâl olarak anlatılmak istenmiş aslında. Toplumun “uygun” gördüğü hayatlara sessizce razı olan, beklentileri kendi arzularının önüne koyan, kendi hayatında söz sahibi olamayan pek çok kadının adı.
Mücellâ’nın bu sessiz çekilişinde sakin ve aşırı içe dönük karakterinin yanı sıra, annesinin baskıları da çok belirleyici. Kötü bir niyetle değil belki; ama “böylesi daha uygun” diye diye daraltılan hatta tüketilen bir hayat.
İnsan okurken bunun ne kadar mümkün olduğunu fark ediyor. Ve belki asıl sarsıcı olan da bu oluyor.
Kitap, bir insanın başına büyük felaketler gelmeden de nasıl yavaş yavaş silinebileceğini anlatıyor. Evet, böyle hayatlar da var. Başlarına sarsıcı olaylar gelmeden; kendi hâlinde, kendi kabuğunda, kimseye karışmadan dümdüz bir yolda ilerleyen hayatlar…
Mücellâ’nın hikâyesi bittiğinde insanın içinde ağır bir sessizlik kalıyor. Büyük bir kırılma yaşanmıyor belki ama yaşanmadan biten bir hayatın hüznü.. Ve insan ister istemez şunu düşünüyor: Bazen hiçbir
Reklam
“Ey Allah’ım! Din konusunda ilimsiz konuşmaktan sana sığınıyorum.”
Benim katımda üzüntünün en şiddetlisi, kesinlikle gelip gideceğini bildiğim sevinçtir.
.. hesap et ki ölmüşsün. Sonra dünyaya geri gönderilmişsin. Sakin bu gününü zayi etme. Zirâ nefeslerin beheri Bahâ biçilmez bir cevherdir. Ey nefis! Bilmiş ol ki, gün ve gece yirmi dört saatten ibarettir.
Reklam