Fırtına Toplanıyor inceleme
ABSOLUTE CINEMA
Allahım harikaydı!!!! Ne diyebileceğimi bile bilmiyorum KİTABIN İKİNCİ YARISI ABİ O NEDİR???
Rand'ın kişiliği hakkında yazılmış en iyi bölümler bu kitaptaydı SONUNDA GÖZLERİNİ AÇTIN BİRTANEM NUR TANEM, ki Egwene de Rand'e paralel MÜKEMMEL bir karakter gelişimi gösteriyor. SEANCHAN VE KULE HAKKINDA KONUŞMUYORUM BİLE yani şu kitapta yaşananlar neydi abi okuyun okutturun bu kitabın böyle olduğunu bilsem onuncu kitaba daha iyi katlanırdım.
SONUNDA TAM GELDİ!! Benim beklediğim gibi ağlamalı sarılmalı olmadı ama daha gerçekçi ve etkileyiciydi, sonraki bölüme de çok iyi bağladı umarım sonraki kitapta sarılır ağlaşırlar :) Verin'e de tüm içten sevgilerimi veriyorum burada. MORAİNE SEN NERDESİN KUZUM??
TUON NAPIYORSUN BU ARADA Mat hani bu kadınla nasıl yaşayacak bir ömür? BİR DE MAT VE PERRİN abi siz kimsiniz ya? Arkadaşınıza kaç yıldır düşman gibi davranarak elinize ne geçiyor DAHA İKİNCİ KİTAPTA "Rand kardeşim iyi misin? Biz senin yanındayız derdin ne?" Deseniz bu çocuk böyle olmayacaktı. YA MAT BU ÇOCUK SENİ SIRTINDA TAŞIDI SEN HANÇER DE HANÇER DİYE SALYA AKITIRKEN KİMSİN DE RAND HAKKINDA İLERI GERİ KONUŞUYORSUN HADİ PERRİNİ ANLADIM BİR NEBZE.
Neyse çok iyiydi işte özellikle Rand'in duygusuz ve baya kötü bir insana dönüşümü ve BEN NAPIYORUM AMK diyerek geri dönüşü İLMEK İLMEK işlenmiş tüm kitap çok iyiydi.
"Beni sevmeyi unutma."..."İmkansız."·464 syf.·1000Kitap
9/10
2024 83. kitabı
Herkese selam.
Bu kadının dilini seviyorum, özellikle kadın-erkek arası diyalogları beni tatmin ediyor. Jack&Jill serisi favori serilerimdendi, bu kitabın onunla bağlantılı olduğunu bilmiyordum açıkçası. Kitaptan bir puan kırma sebebim iki ana karakter arasındaki ilişkide çok fazla dalgalanmaların olmasıydı; sanki o romcomlardaki tipik ayrılma sahnesi burada çok fazla yapılmış gibi geldi bana. Daha kısa ve tadında bırakılabilirdi. Özellikle kadın karakterimiz Lake'in bu gelgitleri bir yerden sonra baymadı değil. Kitaptaki en tatlı detaylardan birisi ise Lake'in kedisi Tryz idi. Aynı sahibi gibi kendisi de bir uzvunu kaybetmiş. Bu benzerlikleri o kadar tatlı işlenmişti ki. Ahh kalbim diyorum. ^_^Haydi konusuna geçelim; bu hikaye Jack&Jill serisinden tanıdığım aşkım, birtanem yakışıklı psikiyatristim Luke'umun kız kardeşi Lake ile Luke'un eşi Jess'in eski sevgilisinin oğlu NFL oyuncusu Cage'in hikayesi. Burası spoiler sayılmaz sadece "YUH" demişsinizdir djdjdjd ama olayların nasıl bu hâle geldiğini bilmediğiniz için büyüyü bozmadım bence. Şunu da belirtmek isterim bu ahlaki genişlik kızımız Lake'in ailesinde fazlasıyla mevcut dhdhdhd. Yani kızımızın babası, kızının sevgilisine "kızımın bekaretini bozmaktan keyif aldın mı?" gibi iğrenç bir cümleyi kuracak kadar geniş. Djdjdjd sinirim bozuldu. Neyse Lake, yıllar önce yaşadığı bir trafik kazası sonucu sevgilisi Ben'i ve bir bacağını kaybetmiş ampute bir kızımız. Kendisine bahşedilen bu ikinci hayatı yeni bir eyalette sürdürmeye karar verir. Takdir edersiniz ki bu ikinci bahar biraz zorlu geçiyor, zira kızımızın travmaları, kabusları devam etmektedir. Lake, yeni komşusu "ateşli" Everson nam-ı diğer Apollo'nun partisini basar, burada üç yıl önce kendisiyle bir şekilde yolları ve DUDAKLARI kesişen hayallerinin erkeği Cage'i
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Masalsı Dünyanın Hazin SonuFantastik-Masal
İlk iki kitabı aynı anda yorumlamak istiyorum.
İlk kitabı okuduğunuzda böyle pembe dünya ışıltılı şatolar falan sizi kendine çeken bir dünya var. Baş kahramanın biraz saf biraz umut dolu halleri sizi de biraz ayy bebeğim, kuzum, birtanem moduna sokuyor. Erkek baş kahramanın kimseyi umursamayan hali biraz sinir bozsa da ona da bağlanıveriyorsunuz hemen.
Ama serinin ikinci kitabından sonra bir sorun var.
Kitapta gizem unsuru aslında o kadar minimal ki, ama yazar bunu wow gibi göstermek için sakız gibi uzattıkça uzatıyor. Ya tamam bir olay var ortada, kıza cevap veren de yok anladık. Ama kitap boyunca ya Allah'ını seversen küçük bir ipucu ver bari diye yalvarıp kuduruyorsunuz. 600 sayfanın sadece son 10 sayfasında olan oldu, onda da dedim ki, bu muydu yani. Bizi 600 sayfa boyunca muhtaç bıraktığın sırlar bu muydu? E hepsini tahmin ettik zaten okurken, ama sen bize öyle bir his verdin ki sanki kitabın sonunda öyle bir sır var ki aman Allahım kendinizden geçeceksiniz...
Ama yok.
Tamam baharatlı elma şarapları, taze krema rengi elbiseler, toz pembe rengi hanlar vs. bunlarla kaplı bir dünyayı okumak zevkliydi ama son 100 sayfada beni aşırı sıktı çünkü mutlu mantarlara gülümseyen ejderhalar sizi bir noktadan sonra tatmin etmemeye başlıyor. Kurgunun akıcılığı son 100 sayfada tamamen kayboldu benim için. Neden?
Çünkü en başından sağlam bir kurgu olmadığını düşünüyorum. Başta birçok karakter vardı olaylar gelişti vs. ee bu karakterleri sonra görene hak getire. Hep Jacks ve Evangeline okumaktan gına geldi. Ki böyle yapacağınıza (canım yazarcım) o karakterleri de işin içine dahil ettiğin şöyle bol aksiyonlu saf bir peri masalı yaratsaydın ortaya bambaşka şeyler çıkardı. Ki hiç cevabı verilmeyen de bazı şeyler var, onları bile kurguda serpiştirsen böyle arada, azıcık tatmin
5/10Fantastik-Masal
İlk iki kitabı aynı anda yorumlamak istiyorum.
İlk kitabı okuduğunuzda böyle pembe dünya ışıltılı şatolar falan sizi kendine çeken bir dünya var. Baş kahramanın biraz saf biraz umut dolu halleri sizi de biraz ayy bebeğim, kuzum, birtanem moduna sokuyor. Erkek baş kahramanın kimseyi umursamayan hali biraz sinir bozsa da ona da bağlanıveriyorsunuz hemen.
Ama serinin ikinci kitabından sonra bir sorun var.
Kitapta gizem unsuru aslında o kadar minimal ki, ama yazar bunu wow gibi göstermek için sakız gibi uzattıkça uzatıyor. Ya tamam bir olay var ortada, kıza cevap veren de yok anladık. Ama kitap boyunca ya Allah'ını seversen küçük bir ipucu ver bari diye yalvarıp kuduruyorsunuz. 600 sayfanın sadece son 10 sayfasında olan oldu, onda da dedim ki, bu muydu yani. Bizi 600 sayfa boyunca muhtaç bıraktığın sırlar bu muydu? E hepsini tahmin ettik zaten okurken, ama sen bize öyle bir his verdin ki sanki kitabın sonunda öyle bir sır var ki aman Allahım kendinizden geçeceksiniz...
Ama yok.
Tamam baharatlı elma şarapları, taze krema rengi elbiseler, toz pembe rengi hanlar vs. bunlarla kaplı bir dünyayı okumak zevkliydi ama son 100 sayfada beni aşırı sıktı çünkü mutlu mantarlara gülümseyen ejderhalar sizi bir noktadan sonra tatmin etmemeye başlıyor. Kurgunun akıcılığı son 100 sayfada tamamen kayboldu benim için. Neden?
Çünkü en başından sağlam bir kurgu olmadığını düşünüyorum. Başta birçok karakter vardı olaylar gelişti vs. ee bu karakterleri sonra görene hak getire. Hep Jacks ve Evangeline okumaktan gına geldi. Ki böyle yapacağınıza (canım yazarcım) o karakterleri de işin içine dahil ettiğin şöyle bol aksiyonlu saf bir peri masalı yaratsaydın ortaya bambaşka şeyler çıkardı. Ki hiç cevabı verilmeyen de bazı şeyler var, onları bile kurguda serpiştirsen böyle arada, azıcık tatmin
Kitap AnaliziDostoyevski
Bitirdikten sonra bir süre duraksıyor insan. Böyle mi bitmeliydi diye soruyor. Varvara'nın "Talihsizlik bulaşıcı.." değişi zihnime oturdu nedensiz. Hâlbuki talihsizliği kendisini kovaladı, belki de talihsizliğini kendi seçimleriyle vâr etti..
Kitap yanlızca mektuplardan oluşuyor. Desteğe ihtiyacı olan, kalbine umutsuzluk libasını giydirmiş genç bir kadın ve yoksulluğun ağırlığıyla linç yiyen yaşlı bir adam..
Aralarında geçen diyaloglar, ziyaretler, cümleler, paylaşımlar, mektuplar.. İlişkileri tam olarak ne boyutta anlamak güç lakin birbirlerine hitaplarının zarifliği nasıl hoşuma gitti. "Çocuğum, dostum, birtanem, canımın en içi.."
"Yoksulluk suç değil!" cümlesine vurguyla yazılmış tüm kitap. Yoksulluğun bir insanın iç aleminde vâr ettiği mahşer etkisi, çaresizlik, haysiyetinin başka insanlar tarafından soyulup alınması, yediği, içtiği hatta giyindiği giyisiyi dahi yanlızca İNSANLAR için giyiyor olmak, bu hayatı yanlızca insanlar konuşmasın diye kendine kısıtlamalar koyarak yaşıyor olmak üzerine değiniyor Dostoyevski. İlk yazdığı kitap, yirmi dört yaşının bir meyvesi.
Ah Varvara..
Makar Devuşkin'e insanlığı hissettirip insanlığıyla başbaşa bırakan, bedeninden önce ruhu çürümeye yüz tutmuş kadın.
Ve Devuşkin..
İnce ayrıntıların katlettiği adam. Zihni fısıltılarla dolup taşan yoksul. Geç kalmış bir adam..
Okuduğu kitabın hayatını değiştirdiği birini ancak Orhan Pamuk bu kadar güzel anlatabilirdi zaten. Orhan Pamuk'u ilk kez okuduğumda büyük bir şaşkınlıkla karşılamıştım damağımda bıraktığı o hissi. Artık üslubuna alıştım ve anlatışındaki o ilginçlik Yeni Hayat kitabında da sardı hemen beni. Osman'ın durmadan arayışı, sevişi, yaptıkları, yaptıklarını yargılayacak okurlara çıkışması... Her şeyiyle sevdim. Canan'a kızdım ama anlamak istesem de anlayamadım. Masumiyet Müzesi'nde Füsun'u da anlamıştık, hak vermiştik. Yeni Hayat, Canan'ı anlatmadı.
Orhan Pamuk'un kitaplarında diğer eserlerine göz kırpmasını çok seviyorum. Tanıdığım insanlarla yeniden karşılaşmış gibi hissediyorum. Yine burda da Celal Salik'e değinmesi, ismini okumak beni mutlu etti.
Kitabı okuyunca hayatınız değişmez. Ama tüm önyargıları, yazarın kişisel hayatındaki söylemlerini bi kenara bırakıp Orhan Pamuk'a bir şans verirseniz diğer eserleri de art arda okuyacağınıza eminim.
Uff yine nasıl güzel yazmış. Kitabı bitirirken hiç haddim olmayarak "ulan aferin be en çok sen hak ettin nobeli birtanem" dedim.
