Belki de bana ilaç veriyorlar. Belki de yaşadığımı düşündüğüm bu hayat paranoyak bir kuruntudan ibarettir.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Burada sevebileceğim kimse yok, sevebileceğim bütün insanlar ya ölü ya da başka bir yerdeler. Nerede olduklarını kim bilebilir ya da şimdi adlarının ne olduğunu? Hiçbir yerde de olmayabilirler, tıpkı benim onlar için olmadığım gibi. Bende kayıp bir kişiyim.
Öyle yalnızım ki ölebilirim.
Neden hep "öylesine" derdik? Gerçi o zamanlarda erkekler ve kadınlar birbirlerini elbise giyer gibi öylesine denerlerdi, uymayanı bir kenara atarak..
Bir öyküyü sadece kendine anlatamazsın. Her zaman bir başkası vardır.
Hiç kimse olmasa bile..