Öncelikle selam..
çok yorgun olduğum (4saatlik uykuyla ayaktayım) bir günden yazıyorum bi de üstüne Ürdün'e gitme planlarım falan her şeyim bitti..
neyse.. kitaba geçelim.
öğrenci kızımız DEHB'li değilse bende bir şey bilmiyorum, kızımızın DEHB'li olduğu çığlık atıyor resmen, ben burdayım diyor. kızda ara ara kendimi bulduğum sayfalar oldu ki çokça beni andırdığı satırlar oldu o yüzden sevdim DEHB'li kızımızı.
sayfa 34'ün son satırları ve sayfa 35 bana o kadar annemi anlattı ki okurken bi ara sayfalar bulanıklaştı, sonrasında baya bi süre duvara boş boş baktım..
syf:52
"mutluluk bir gün geriden gelir."
bundan bi 5-6 ay öncesine gitsek ve ben bu alıntıyı okusaydım muhtemelen ne saçmalıyor bu "mutluluk olduğun anın içindedir." derdim ama şu an değil 1 gün bir kaç saat önceki mutluluğun bile geriden gelmesi çok farklı bi olay. neler değişti, neler dönüştü bilmiyorum ama bazı şeyler soğumadan güzel. neyse..
oda arkadaşlarım uyumama müsaade etmediği için yazdım incelemeyi yoksa hiç yazasım yoktu. bitki çayı yapıp ders çalışcam..
incelememe hoş geldinizzz
bayağıdır roman kurgusu okumuyordum, okuluydu,yurduydu,arkadaşıydı,yaşama çabasıydı derken ara tatil oldu hamdolsun. (kimsenin haberi yok ama kur sınavından kaldım) neyse
Muhteşem bir eser, muhteşem bir yazar ve muhteşem bir olay örgüsü..
Severek okuduğum Uçurtma Avcısı'nın yazarı Khaled Hosseini her defasında büyülüyor, üzüyor, düşündürüyor ve çokça boşlukta
Genellikle yazarların intihar ettikten sonra yayınlanan eserleri her zaman ilgimi çekmiştir. Richard Brautigan'ın da kitabını ilk elime aldığımda kısa özetini dahi okumadan intiharının ardından yazılmış son eser yazısını gördükten hemen sonra almaya karar verdim.
Aslında kitabını okurken o boşvermişliği, bıkkınlığı, beklentisizliği, umutsuzluğu o kadar çok hissettim ki. Ki adam intihar ettikten sonra bile cesedine 1 ay sonra ulaşılıyor, kimse arama tenezzülünde bile bulunmuyor bu bile insanın ruhunu inciten bir olay.
Kitabın konusuna gelirsek; intihar eden bir kadını sık sık konu alan, sürekli seyahat halindeki, orada yaşadığı, tanıştığı, yalnız kaldığı anları konu alan bir kitap. Bir konuya girdikten sonra dikkati dağılıp başka bir konuya geçip insanı meraklandıran ama asla tekrar aynı konuya dönmeyen bir kitap. Anı-günlük tarzındaki güzel, kendini okutan bir eser.
Okuyacak olan herkese şimdiden keyifli okumalar dilerim(:
Spoiler İçerir!
Kalemine aşık olduğum, her kitabını büyük bir hevesle okuduğum bir yazar Stefan Zweig yine büyüledi diyebilirim.
Kitabın ana karakteri olan Erika Ewald'da kendimi o kadar çok buldum ki karakterin her hareketi beni yansıttı resmen.
hoş, naif ve utangaç bir piyanist olan Erika, oldukça varlıklı ve arzularla dolu bir genç olan keman virtüözü ile yolları bir konserde kesişir. Ardından sık sık buluşmalar, uzun yürüyüşler, gezintiler birbirlerine olan arkadaşlık duygusunun şeklini değiştirir. Bir gün yine bir gezinti esnasında bütün duygularını açıkça belli eden keman virtüözü Erika'dan bir cevap bekler ama Erika genç virtüözünün ona karşı olan şeylerin sadece tensel, arzu dolu hisler olduğunu düşünerek ondan kaçar. Uzun süre boyunca evde yalnız başına vakit geçiren Erika aslında keman virtüözü'ne karşı boş olmadığını fark eder ve onunla buluşmak için konserine gider ve sonrasında çokça hayal kırıklığı yaşar ve intikam duygusuyla dolup taşar.
Kitabın başından beri zaten keman virtüözü'nden hiç hoşlanmadım bir şeyler yapacağı belliydi ama bu kadarı bana bile ağır geldi. Ah Erika'm üzümlü kekim bu dünya bize göre değil..)
Keyifli okumalar dilerim (: