“Şöyle bir fotoğrafımız olsun istemiştim
Oldu işte...
Biraz bir başına gibi...
Biraz yanında gibi...
Biraz da her şeyi boş vermiş gibi...
Benimle her şeyi boş verir misin?”
Seninle her şeyi boş veririm de, sensiz hiçbir şeyi boş veremem hatta ben sensiz ne yapacağımı da bilemem.
Bu hayat aşksız biter mi hiç?
Halk şairleri sürekli ayrılıktan şikâyetçidirler. Fakat ayrılık duygusunu ifade ederken öyle bir dil kullanırlar ki, okuyanlar, onca yakınmalarına rağmen, sevgililerine kavuşmak istemedikleri gibi bir izlenim edinirler. Ayrılık bitince şiir de, aşk da bitecektir sanki. Şair için güzel olan, sevgiliyi özlemek, hasret ve gurbet duygusunu tadıp dile getirmektir. Bunun için her şeyi, her yeri ayrılık penceresinden görür. Renk renk çiçeklerle bezenmiş tabiat bile perişandır. Güller, göller, dallar, teller, diller... Her şey perişan.