Hiçbir mutlu insanı ağlamayacağım, ağlayana hiç ağlamayacağım. İlki gözyaşlarımı kendi silmiştir, ikincisi ise kendi gözyaşlarından ötürü başka gözyaşlarını hak etmemiştir.
Dolayısıyla senin halihazırda, bazen kendine karşı koyduğun, bazen kendine kızdığın, bazen ciddi ciddi kendini tehdit ettiğin o daha zorlu hallere değil, sonunda gerçekleşen, kendine güvendiğin ve bazıları yolun yakınından gitse bile, farklı yönlere doğru koşuşturan birçok kişinin bıraktığı çapraz izlere bakarak yoldan çıkmadığın, doğru yoldan gittiğine inandığın o hale ihtiyacın var.
Başkalarının bize yaptığı dalkavukluğun, kendi kendimize yaptığımız dalkavukluktan daha yıkıcı olduğunu düşünme. Kim kendine gerçeği söylemeye cesaret etmiştir? Kendisini alkışlayan ve pohpohlayan insan kalabalığı arasında bile kim kendisine en fazla dalkavukluk yapan değildir?