“Henüz bitmedi.”
Ben de kalktım,
tozunu sildim geçmişimin.
Kırılan yanlarımı saklamadım artık.
Çünkü insan bazen
en çok yarasından tanınır.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Yaşanmışlıklar(Muavinlik zamanımdan)Şiir
...
Ismarlaştı karı ile koca.
"Soranlara bol selam." deyiveren,
İki elini sallayan adamda hüzünlü bir sima.
Olurdu böyle şeyler,
Hasret bu, kimi daha gitmeden özler.
Henüz revan olamamıştık ki yola,
"Alo aşkım geliyorum." Sesi çalındı kulağıma.
Kelimelerin sahibi, helalini dakikalar önce bırakandı,
Onu anladığımda sanki ruhum yandı.
...
Yol epey uzundu,
En az 12 saat!
Aklım geride bıraktığımız el sallayan adamda,
Bedenim ise ihanet kusan kadına, çay ,kola ve kek sunmakta.
Kahkahalar mide bulandırır seviyede,
İçeriği bilmesem,bende gülecektim belkide.
O on iki saat bitmedi,
Uyumak yoktu zaten,
Yapma diyemedikten sonra,
Benim suskunluğum da ,
Kocaman bir ihanetti.
Ve nihayet yaklaştık ineceği perona...
~ Hayırlı sabahlarHayata Dair
Bugün Hüseyin'e ağlamak kolay...
Zor olan, Hüseyin'in durduğu yerde durabilmektir.
Çünkü Kerbela bitmedi.
Her çağın bir Yezid'i, her devrin bir Kerbela'sı, her insanın da bir imtihanı vardır.
İyi misin bilmiyorum..İnsan ve Duygular
Aslında bunu yazmamın hiçbir anlamı yok. Çünkü sen benim hayatımın içinde olan biri değilsin artık. Ben sadece uzaktan sevmek isteyen taraftım. Bir gün cesaretimizi toplayıp hislerimizi birbirimize söyledik, başta herşey çok güzeldi ama sonra sen istemediğini söyledin. O gün olması gereken oldu ve ben de zamanla bunu kabullenmeye çalıştım.
Sana yazmadım. Karşına çıkmaya çalışmadım. Hayatına dahil olmaya çalışmadım. Çünkü bazen insan, sevdiği kişiyi gerçekten seviyorsa onun kararına da saygı duyması gerektiğini biliyor.
Aradan uzun zaman geçti. Hayat devam etti. Ben de devam etmeye çalıştım. Ama son zamanlarda anlam veremediğim bir şey yaşamaya başladım. Uzun bir süre boyunca seni ne rüyamda gördüm ne de aklıma eskisi kadar geldin. Her şey olması gerektiği gibiydi..
Sonra birdenbire, hiçbir sebep yokken, neredeyse üst üste rüyalarıma girmeye başladın.
İlk başta önemsemedim. "Olur böyle şeyler" dedim. Ama günler geçtikçe rüyalar bitmedi. Her sabah, özellikle gün ağarmaya yakın saatlerde, gözlerimi açtığımda aklımda yine sen oluyordun. Üstelik aynı rüya da değil. Her seferinde farklı insanlar, farklı yerler, farklı olaylar... Ama değişmeyen tek şey sen oluyorsun. Ve bu durum beni özlemekten çok endişelendirmeye başladı.
Çünkü insan birini unutmaya çalışırken onu rüyasında görür, bunu anlarım. Ama uzun zaman sonra, hiçbir şey yokken, bir anda sürekli görmeye başlayınca ister istemez düşünmeye başlıyor. Acaba iyi misin? değil misin? Acaba hayatında her şey yolunda mı? Acaba mutlu musun?
Biliyorum, bunların hiçbirini bilmeye hakkım yok. Belki de bunlar sadece zihnimin bana oynadığı oyunlar. Belki de hiçbir anlamı olmayan sıradan rüyalar. Fakat yine de içimde bir huzursuzluk oluştu. Öyle ki bazen, gece uyumadan önce bile aklımdan aynı düşünce geçiyor: "İnşallah yine