zeynep
@bizeynepolar
Atlar, kitaplar ve uzaklar...
Şu anda okuduğu kitap
Ölüm niye bir üzüntü' konusu olsun ki? Birisinin ölümüne sevinilemez mi? Ne bir "vah vah", ne de bir "oh olsun"... Ya da, kendi ölümüne sevinemez mi insan? Mutlu bir intihar olamaz mı?...
Reklam
Bizi yaşatandır, hüzün : hüzün yaşamın nasıl dopdolu, ama nasıl da bomboş gelip geçici, bitici, sonlu nasıl ölümlü olduğu yaşantısı...
İnsanın en anlamlı yaratısı, mezardır. İnsanların en anlamlı oldukları yer, mezarlıktır ölülerin de, yaşayanların da...
İnsan, "biribirinin kurdu" değil, kendi kendinin kurdudur - "insan insanın" değil, insan kendinin kurdu...
Onlar yaşamak istiyorlardı. Yaşamak daha çok suç, daha çok yağma, sınırsız çapulculuk demekti onlar için. Yaşamı da, ölümü de aşmıştım; çünkü artık ne yaşama arzusu duyuyor, ne de ölümden korkuyordum. Hiçbir şey istemiyor, hiçbir şey ummuyordum. Hiçbir şeyden korkmuyordum. Bu yüzden özgürdüm. Çünkü yaşamımız boyunca bizi köleleştiren isteklerimiz, umutlarımız, korkularımızdır. Özgürlüğüm onları öfkelendiriyordu. Hâlâ istediğim, hâlâ korktuğum ya da hâlâ özlediğim bir şey kalmış olması hoşlarına giderdi. O zaman beni bir kez daha köleleştirebilirlerdi.
Reklam