Kaan Uçak
@bkaann
Şu anda okuduğu kitap
Kendi Kendilerinin İnsanları
Okumayı seven insanın okuduğundan haz duyması çok farklı bir duygu. Yaptığı okumanın kendisini derin bir biçimde düşündürmesi, hayal kurdurması, duygudan duyguya koşturmasına vesile olması okumayı güzel ve değerli kılan, anlamlandıran yegane unsurlardan bir tanesi. Küçük Ağaç'ın Eğitimi de benim için böyle bir kitaptı.
Beyaz Adam'ın her yere erişmeye, tek başına hakim olmaya ve gücü elinde bulundurmaya yönelik hırsı yüzyıllar boyunca sürmüş ve hala sürmeye devam etmekteyken, bu hırsın altında yatan neden(ler)i anlamaya çalıştığında hiçbir mantıklı, akla yatkın bir cevap bulamıyor insan. İşte bu Beyaz Adam'ın yani Amerika'nın başta kendi topraklarındaki kendi insanları ile siyasal çatışmaları, kendi sınırlarının dışına çıkıp Körfez Savaşı, Afganistan ile olan savaşı, Vietnam ile savaşı gibi bir çırpıda aklıma gelen sayıca birçok ve bitmek bilmeyen savaşları hala ama hala sürerken tüm bu mücadele ne için sorusuna bir Kızılderili ailesi üzerinden çok ama çok güzel bir bakış açısı sunuyor bize Küçük Ağaç'ın Eğitimi.
Yazar 
Forrest Carter'ın otobiyografik romanı olan bu kitabın her bir sayfası altın değerinde. Saf, tertemiz duygularla erdemli, onurlu bir yaşam içinde var olmayan çalışan Cherokee'lerin en küçük ferdinin ağzından dinliyoruz hikayeyi. Öyle bir hikaye ki insanı duygudan duyguya sürüklerken okuyucuyu bugünün dünyasından sıyırıp Küçük Ağaç'ın evrenine dahil ediveriyor ve siz o sıcacık hikayeden çıkarabilecek tüm dersleri çıkardığınızı düşünüp bu derslerin asla alınamayacağı farkındalığı ile ancak bugünün gerçek dünyasına dönebiliyorsunuz. Evet bu kitaptan çıkarılabilecek o kadar çok ders var ki...
İnsanoğlu artık mekanikleşti. Yaratılışı gereği duygulara sahip ancak algıları artık kapalı. Günümüz toplumlarında ahlak ve etik artık içi bomboş sosyolojik ve felsefi
Forrest Carter'ın otobiyografik romanı olan bu kitabın her bir sayfası altın değerinde. Saf, tertemiz duygularla erdemli, onurlu bir yaşam içinde var olmayan çalışan Cherokee'lerin en küçük ferdinin ağzından dinliyoruz hikayeyi. Öyle bir hikaye ki insanı duygudan duyguya sürüklerken okuyucuyu bugünün dünyasından sıyırıp Küçük Ağaç'ın evrenine dahil ediveriyor ve siz o sıcacık hikayeden çıkarabilecek tüm dersleri çıkardığınızı düşünüp bu derslerin asla alınamayacağı farkındalığı ile ancak bugünün gerçek dünyasına dönebiliyorsunuz. Evet bu kitaptan çıkarılabilecek o kadar çok ders var ki...
İnsanoğlu artık mekanikleşti. Yaratılışı gereği duygulara sahip ancak algıları artık kapalı. Günümüz toplumlarında ahlak ve etik artık içi bomboş sosyolojik ve felsefiErdemlilik
Bir keresinde Büyükbaba, bütün mobilyalarını bir yangında kaybetmiş aile için cevizden, kollu bir iskemle yaptı ve oturma yerine geyik derisinden şeritler koydu. Büyükbaba adamı kilise avlusunda bir kenara çekip iskemleyi ona verdi ve nasıl yaptığını göstermek için uzun bir zaman harcadı.
Büyükbaba dedi ki verdiğin bir şeyi nasıl yaptığını ona anlatmak, yalnızca "bir şey" vermekten daha iyiymiş. Dedi ki, "Bir adama kendi başına yapmasını öğretirsen, o zaman adam iyi olur. Oysa yalnızca bir şey verip hiçbir şey öğretmezsen, o zaman adama geri kalan yaşamı boyunca, sürekli veriyor olursun." Büyükbaba dedi ki, "O adama yanlış hizmet yapmış olursun, çünkü sana bağımlı olursa, o zaman onun kişiliğini alır ve çalarsın."
Yaşlı Ringer'ın Ölümü Üzerine
Kendimi kötü ve boş hissediyordum. Büyükbaba dedi ki neler hissettiğimi biliyormuş, çünkü kendisi de aynı şeyleri hissediyormuş. Büyükbaba, sevip de kaybettiğin her şey sana bu duyguyu verir, deyip ekledi: "Bundan kurtulmanın tek yolu hiçbir şeyi sevmemektir ki bu daha da kötüdür çünkü o zaman sürekli boşluk hissedersin."
Büyükbaba dedi ki "Diyelim ki Yaşlı Ringer sadık değildi; o zaman onunla gurur duymazdık. Bu kötü bir duygu olurdu." Ki bu doğruydu. Büyükbaba dedi ki yaşlandığım zaman Yaşlı Ringer'ı hatırlayacak ve bundan hoşlanacakmışım. Bunun komik olduğunu söyledi ama yaşlandığın ve sevdiklerini hatırladığın zaman yalnızca iyiyi hatırlarsın. Kötüyü hatırlamazsın hiçbir zaman ki bu da kötünün hiçbir şeye değmediğini kanıtlar.
Beden Aklı/ Ruh Aklı
Büyükanne herkesin iki aklı olduğunu söyledi. Akıllardan biri bedenin yaşaması için gerekli olan şeylerle ilgiliydi. Bedene gerekli olan barınak, yiyecek ve benzeri şeyleri nasıl bulabileceğini düşünmek için bu aklı kullanmak gerekirdi. Eşleşmek ve çocuk sahibi olmak için de bu aklı kullanmak gerektiğini söyledi. Bu aklı taşıyabildiğimiz kadar taşımamız gerektiğini söyledi. Ama bu tür şeylerle hiç mi hiç ilgisi olmayan başka bir aklımız daha varmış. Dedi ki bu ruh aklıymış.
Büyükanne beden aklını açgözlü ya da hırslı olmak için kullanır, onunla her zaman insanları kandırır ve onlardan nasıl maddi çıkar sağlayacağını düşünürsem ruh aklını bir cevizden daha büyük olmayan bir boyuta düşüreceğimi söyledi.
....
Büyükanne, "Beden aklı her şeyi ele geçirirse, ruh aklı bir fındık büyüklüğüne küçülebilir ve ortadan kaybolabilir. Böyle bir durumda ruhunu tümüyle kaybedersin. Böylece ölü insan olursun," dedi.
Büyükanne ölü insanı kolayca tanıyabileceğini söyledi. "Ölü insanlar..." dedi, "Bir kötü insana baktığın zaman pislikten başka bir şey göremezsin. Onlar öteki insanlara baktığı zaman kötüden başka bir şey görmezler. Ağaca baktıkları zaman kereste ve çıkardan başka bir şey görmezler; hiçbir zaman güzellik görmezler. İşte onlar yürüyen ölü insanlardır."