Sonra Kırlangıç ,Mutlu Prens'e dönüp yaptıklarını anlattı.
"Tuhaf"dedi,"hava çok soğuk ama içim sıcacık." "İyilik yaptığındandır o,"dedi Prens.
Böylece Kırlangıç düşüncelere daldı, sonra da uyuya kaldı.
"Sen de kimsin?" diye sordu.
"Mutlu Prens'im ben."
"Ee, niye ağlıyorsun o zaman?"diye sordu Kırlangıç."Sırılsıklam ettin beni."
"Ben yaşarken ve bir insan kalbine sahipken",diye yanıtladı heykel,
"gözyaşlarının ne olduğunu bilmezdim",
çünkü ben kederin girmesinin yasak olduğu Sans-Souci Sarayı'nda yaşardım.
Saray mensupları Mutlu Prens derdi bana. Mutluydum da,dedikleri gibi.
Eğer zevke mutluluk denirse.
İşte böyle yaşadım ve öldüm.
Şimdi ise öldüğüm için beni öyle yüksek bir yere koydular ki şehrimin tüm çirkinliklerini tüm sefilliğini görebiliyorum ve kalbim kurşundan olsa da ağlamadan edemiyorum.