irem
@blcirem
yaşamak umrumdadır.
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
Kurtlarla Koşan Kadınlar , benim için yalnızca bir kitap değil, aynı zamanda kadın ruhuna yapılan derin bir yolculuktu.
kitabı okurken zaman zaman bir masalın içinde, zaman zaman kendi iç dünyamda dolaştım. bu nedenle sabırla ve üzerinde düşünerek okunduğunda insana çok şey katan bir çalışma olduğunu düşünüyorum.
kitabın merkezinde “vahşi kadın” arketipi bulunuyor. burada anlatılan vahşilik, saldırganlık ya da kuralsızlık değil; kadının öz benliğiyle, sezgileriyle ve yaratıcı gücüyle yeniden bağ kurması anlamına geliyor. kitap boyunca kadınların toplum tarafından bastırılan yönlerine, unutulan iç seslerine ve kaybettikleri doğal güçlerine dikkat çekiliyor.
beni en çok etkileyen noktalardan biri, kitabın kadınların yaşadığı birçok duyguyu evrensel bir dille anlatabilmesiydi. korkular, kayıplar, hayal kırıklıkları, dönüşümler ve yeniden doğuşlar farklı hikâyeler üzerinden ele alınırken, insan kendi hayatından izler bulabiliyor. bazı bölümleri okurken yıllardır farkında olmadığım düşüncelerimin ve duygularımın kelimelere döküldüğünü hissettim.
kitabı bitirdiğimde aklımda kalan en güçlü düşünce, insanın kendi doğasına yabancılaştığında eksildiği, özüne yaklaştığında ise güçlendiği fikri oldu. kurtlarla koşan kadınlar, kadın olmayı belirli kalıplar içinde tanımlamaya çalışmıyor. aksine, her kadının içinde var olan özgün ve güçlü özü hatırlatmaya çalışıyor.
benim için bu kitap, bir hikâye derlemesinden çok daha fazlasıydı. bazı sayfalarını anlamak için tekrar okumam gerekti, bazı bölümlerde durup uzun uzun düşündüm. fakat kitabı kapattığımda, kendime dair yeni sorular sormaya başladığımı fark ettim. bence bir kitabın insanda bırakabileceği en değerli etki de tam olarak bu.
istanbullu gelin’in ilk bölümünde süreyya’nın çantasından çıkardığı Kurtlarla Koşan Kadınlar kitabı hakkında.. 😄
diziyi sezonunda izlemeyip yıllar sonra izleme kararı aldım. ilk bölümde süreyya’nın metroda bu kitabı çantasından çıkarıp okuması bu karakterle ilgili ipucu veriyor diye düşündürmüştü.
oysa ilk bölümdeki süreyya ile ilerleyen bölümlerdeki süreyya arasında o kadar fark var ki..
estés’in anlattığı “vahşi kadın” bağımsız görünen kadın değil, iç sesini kaybetmeyen kadındır.
ilk bölümde gördüğümüz kendi ayakları üzerinde duran, hayatını kendi kurmuş süreyya ile aşık olduktan sonra önce yaşadığı şehri, sonra kendi dünyasını, alışkanlıklarını, hatta zaman zaman kimliğini geride bırakan süreyya bambaşka iki insan gibi ama değil de..
gün geçtikçe kurtlarla koşmayı bırakıp sürünün içinde yer edinmeye çalışırken kendi merkezinden uzaklaşmış gibi.
diziyi de kitabı da henüz bitirmedim. ama hikayenin aşk hikayesinden öte bir yerlerde olduğu, senaristin o sahneye bu kitabı rastgele kondurmadığı belli.
acaba süreyya da bunca kaybolmuşluğa rağmen iç sesini yeniden duyup kendini bulabilecek mi?
estés sık sık, “insan bazen tamamen tükenmez; sadece özünü besleyen şeylerden uzak düşer.” diyerek kaybettiğimiz parçalarımızı fark etmemiz gerektiğinin üzerinde duruyor.
bu yüzden bir yerden sonra işler süreyya eleştirisinden uzaklaşıyor ve usul usul “peki ya ben?” sorusuna dönüyor.
kabul görmek pahasına kendimden ödün verdim mi?
sevilmek uğruna istemediğim şeylere evet dedim mi?
yapmak istediklerimi erteledim mi?
iç sesim bir şey söylerken ben bambaşka bir yol seçtim mi?
kurtlarla koşan kadınlar, çok uzun zamandır sormadığım soruları yeniden sordurdu.
Kurtlarla Koşan Kadınlar kitabı hakkında.. 😄
diziyi sezonunda izlemeyip yıllar sonra izleme kararı aldım. ilk bölümde süreyya’nın metroda bu kitabı çantasından çıkarıp okuması bu karakterle ilgili ipucu veriyor diye düşündürmüştü.
oysa ilk bölümdeki süreyya ile ilerleyen bölümlerdeki süreyya arasında o kadar fark var ki..
estés’in anlattığı “vahşi kadın” bağımsız görünen kadın değil, iç sesini kaybetmeyen kadındır.
ilk bölümde gördüğümüz kendi ayakları üzerinde duran, hayatını kendi kurmuş süreyya ile aşık olduktan sonra önce yaşadığı şehri, sonra kendi dünyasını, alışkanlıklarını, hatta zaman zaman kimliğini geride bırakan süreyya bambaşka iki insan gibi ama değil de..
gün geçtikçe kurtlarla koşmayı bırakıp sürünün içinde yer edinmeye çalışırken kendi merkezinden uzaklaşmış gibi.
diziyi de kitabı da henüz bitirmedim. ama hikayenin aşk hikayesinden öte bir yerlerde olduğu, senaristin o sahneye bu kitabı rastgele kondurmadığı belli.
acaba süreyya da bunca kaybolmuşluğa rağmen iç sesini yeniden duyup kendini bulabilecek mi?
estés sık sık, “insan bazen tamamen tükenmez; sadece özünü besleyen şeylerden uzak düşer.” diyerek kaybettiğimiz parçalarımızı fark etmemiz gerektiğinin üzerinde duruyor.
bu yüzden bir yerden sonra işler süreyya eleştirisinden uzaklaşıyor ve usul usul “peki ya ben?” sorusuna dönüyor.
kabul görmek pahasına kendimden ödün verdim mi?
sevilmek uğruna istemediğim şeylere evet dedim mi?
yapmak istediklerimi erteledim mi?
iç sesim bir şey söylerken ben bambaşka bir yol seçtim mi?
kurtlarla koşan kadınlar, çok uzun zamandır sormadığım soruları yeniden sordurdu.